Article ಲೇಬಲ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ
Article ಲೇಬಲ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ

ಶನಿವಾರ, ಜನವರಿ 28, 2023

ಅವಳು - ಆಸೆಗಳ ಚಪ್ಪರ...!


                    ನಿಮಗೆ "ಸ್ತ್ರೀ" ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಏನು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ? ಅಮ್ಮ, ತಂಗಿ, ಮಗಳು, ಪತ್ನಿ, ಮೃದುತ್ವ, ಸೌಂದರ್ಯ, ಶಾಪಿಂಗ್, ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ಮಾತುಕತೆ?... ಮತ್ತೆ?!ಅದೇನೇ ಇರಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ವಿಶಿಷ್ಟ ಗುಣ-ಸ್ವಭಾವದ ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಿದೆ. ಪುರುಷ - ಸ್ತ್ರೀ ಎಂಬುದು ಬರೀ ಲಿಂಗದ ವಿಧಗಳಷ್ಟೇ. ಅದರಾಚೆಗೆ ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ "ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ" ವಿದೆ, "ತನ್ನತನ" ವಿದೆ, ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಿವೆ. ಅದು ಲಿಂಗವನ್ನಾಧರಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದಲ್ಲ. ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಾಲ್ಯ, ಅವರು ಬೆಳೆದು ಬಂದ ಪರಿಸರ, ಅವರ ಬದುಕಿನ ಗುರಿ, ಗುರಿಯೆಡೆಗೆ ಸಾಗುವ ದೃಢ ನಿಷ್ಠೆಯ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಧರಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಹೂವೆತ್ತಿದಂತೆ ಸುಲಭವಿರುವ ಕೆಲಸ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆಯಾಗಿರಬಹುದು. ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದು.  ಇಂಜಿನಿಯರೊಬ್ಬನಿಗೆ ಇನ್ಕಂ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ಲೆಕ್ಕಮಾಡಲು ಕೊಟ್ಟು, ಸಿಎಗಳಿಗೆ ಕೋಡಿಂಗ್ ಬರೆಯಲು ಕೊಟ್ಟರೆ ಏನಾಗಬಹುದು? ಕವಿಯೋರ್ವನಿಗೆ ಚಿತ್ರ ಬರೆಯಲು ಕೊಟ್ಟು, ಚಿತ್ರಕಾರನಿಗೆ ಕತೆ ಬರೆಯಲು ಹೇಳಿದರೆ ಏನಾಗಬಹುದು?...ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡದ್ದನ್ನಷ್ಟೇ ನೋಡಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಅಳೆಯಲು ಹೋಗುವ ನಮ್ಮ ದಡ್ಡತನಕ್ಕೆ ಏನೆನ್ನಬೇಕು? ಅಲ್ಲವಾ? ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಪರಿಪೂರ್ಣರಲ್ಲಾ. ಹಾಗೆಯೇ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಎಂಬುದು ಅಸಾಧ್ಯವೇನೂ ಅಲ್ಲ. 

                    ತಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಯಶಸ್ಸು ಗಳಿಸಿರುವ ಮೇರಿಕೋಂ, ಮೈಥಾಲಿರಾಜ್, ಕಲ್ಪನಾಚಾವ್ಲಾ, ಪ್ರಿಯಾಂಕಾ ಚೋಪ್ರಾ, ಫಲ್ಗುನಿ ನಾಯರ್, ನಿರ್ಮಲಾ ಸೀತಾರಾಮನ್, ಸರೋಜಿನಿ ನಾಯ್ಡು, ಲತಾ ಮಂಗೇಶ್ಕರ್, ಸುಧಾಮೂರ್ತಿ, ಅನುಪಮಾ ನಿರಂಜನ್... ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಮಹಿಳೆಯರು ಇಂದಿಗೂ ಇಂದಿನ ಯುವಪೀಳಿಗೆಗೆ ಆದರ್ಶಪ್ರಾಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ.  ಆದರೆ ಆ ಹಂತ ತಲುಪುವ ಅವರ ಪಯಣ ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತೇ?! ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ನಾವು ಸುಲಭ ಎಂದುಕೊಂಡಿರಬಹುದು ಆದರೆ ಅವರ ಪಾಲಿಗದು  ಖಂಡಿತಾ ಸುಲಭವಲ್ಲ !! ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಏರುವಾಗಲೂ ಹಲವು ಅಡೆತಡೆಗಳು ಸಹಜ. ಅವುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ಗೆಲ್ಲುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಆದರೆ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪುರುಷರಿಗಿಂತ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಅಡೆತಡೆಗಳು ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ.. ! ನೀವು ನಂಬಿ ಬಿಡಿ, ಕಾಲಿನ ಸಂಕೋಲೆಗಳನ್ನು ಕಡಿಯಲೂ ಆಗದೇ, ತೊಡಲೂ ಆಗದೇ ತಡವರಿಸುತ್ತಲೇ ತುದಿಗೇರುವ ಹವಣಿಕೆ ಮಹಿಳೆಯದ್ದು. ಇದಕ್ಕೆ ದೇಶ, ಭಾಷೆಗಳ ಬೇಧವೂ ಇಲ್ಲ, ಭಾವ, ಬಣ್ಣಗಳ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಅವರವರ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡುವ ಪಾಲಕರು, ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನೋಭಾವದ ಜೀವನ ಸಂಗಾತಿ ಸಿಕ್ಕರೆ ದಾರಿ ಸುಗಮ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಬದುಕು,  ಬಹು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಎಳೆಯುವ ಹೊರೆ ತುಂಬಿದ ಬಂಡಿಯೇ ಹೊರತು, ಹೂವಿನ ಹಾದಿಯಂತೂ ಆಗಲಾರದು. ಅದರಲ್ಲೂ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ವಯಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ. ಹೊಸ ತಲೆಬಿಸಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಜನ ಏನೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಕೂಡಾ. ಬೇಡದ ಸಾವಿರ ಆಲೋಚನೆಗಳು ತಲೆಯನ್ನು ಹೊಕ್ಕು, ಮೆದುಳನ್ನು ಗೆದ್ದಲಿನಂತೆ ಕೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಶ್ರದ್ಧೆ ತನ್ನಿಂದ ತಾನೇ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ಗದ್ದಲಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೂ , ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಗುರಿಯೆಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುವ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪ ಹೊಂದಿದ ಕೆಲವರು ಸಾಧನೆಯ ಶಿಖರವನ್ನೇರುತ್ತಾರೆ. ಸಂತುಷ್ಟ ಭಾವ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಇದ್ದುದರಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತಿ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅನೇಕರು ಎಲ್ಲ ಬಯಕೆಗಳ ತುಡಿತಕ್ಕೆ ಬೇಲಿ ಹಾಕಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ. ಇದೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಈ ಸಾಧಿಸಿದವರ ಕಥೆ ಇದೆಯಲ್ಲಾ, ಅದೇ ಅನೇಕರಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗೋದು. ಇವೆಲ್ಲ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಅವಳು ಕಾಣುವ ಕನಸುಗಳಿಂದ, ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಅತೀವ ಬಯಕೆಯಿಂದ, ಸಮಯದ ಸದ್ಭಳಕೆ ಮಾಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ. ತನ್ನತನವನ್ನು ಜಗಕ್ಕೆ ತೋರಿಸುವ ಉತ್ಕಟೇಚ್ಛೆಯಿಂದ.

                    ಒಂದು ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ತುಸು ಕಷ್ಟ. ಇನ್ನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಉದ್ಯೋಗ ಪಡೆದರೆ, ಪ್ರಮೋಷನ್ ಮತ್ತಷ್ಟೂ ಕಷ್ಟ. ಕೇವಲ 'ಮಹಿಳೆ' ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಲವು ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಹುದ್ದೆಗಳು, ಪ್ರಮೋಷನ್ ಗಳು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ವಾಸ್ತವ! ಇನ್ನು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಬೇಗ ಪ್ರಮೋಷನ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡರೆ "ಅಯ್ಯೋ ಅವಳಾ? ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ನಾ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕೊಂಡಿದಾಳೆ, ಅದ್ಕೇ ಪ್ರಮೋಷನ್ ಸಿಕ್ಕಿದೆ" ಎಂದು ಎಲ್ಲರಿಂದ ಮಾತು. ಇನ್ನು ವಿವಾಹಿತ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಅನಾನುಕೂಲಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಹನುಮಂತನ ಬಾಲದಂತೆ ! ಒಂದೆಡೆ ಮನೆಯನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸಬೇಕು, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಆಫೀಸಿನ ಕೆಲಸ,  ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರ ಒತ್ತಡ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲೂ ವಯಸ್ಸಾದ ಅತ್ತೆ ಮಾವ, ಎಳೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದರೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಪಟ್ಟಿ ಇನ್ನೂ ಉದ್ದವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲೊಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಯಿತು, ೮-೯ ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಟೀಮ್ಸ್ ಮೀಟಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಟ್ರೇನಿಂಗ್ ಕೊಡುವ ಸೀನಿಯರ್ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬರು ಸಡನ್ನಾಗಿ "ಒಂದೇ ಒಂದು ನಿಮಿಷ.." ಎಂದು ವಿರಾಮ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಮತ್ತೆ ಬಂದು "ಸಾರಿ... ನನ್ನ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷದ ಮಗಳು ಆಡುತ್ತಾ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಲು, ತುಂಬಾ ಅಳ್ತಾ ಇದ್ಲು, ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿ ಬರೋಕೆ ತಡ ಆಯ್ತು.." ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಟ್ರೇನಿಂಗ್ ಮುಂದುವರೆಸಿದರು. ನನಗಂತೂ ಆಕೆಯ ಮ್ಯಾನೇಜ್ಮೆಂಟ್ ಸ್ಕಿಲ್ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಯ್ತು. ಎಷ್ಟೇ ತಾಪತ್ರಯಗಳಿದ್ದರೂ ನಗುನಗುತ್ತ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಮಾಡುವ ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ - ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯುವ ಆಸೆ. 

                 ಇನ್ನು ಕಲೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಂತಹ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಮಹಿಳೆಯರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನೂ ಕಷ್ಟ. ಒಂದೋ, ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ "ಮರ್ಯಾದೆ" ಗೆ ಹೆದರಿ, ತಮ್ಮ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸದೇ ಎಲೆಮರೆಯ ಕಾಯಿಯಂತಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲವೇ, ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಇರುವಿಕೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳೊಬ್ಬಳು ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವಿಷಯಕ್ಕೆ "ಟ್ರೋಲ್" ಆಗುತ್ತಾಳೆ. ಪುರುಷರು ತೆರೆದುಕೊಂಡಷ್ಟು ದಾಷ್ಟ್ಯದಿಂದ ಮಹಿಳೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಆಗದು.  ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಕತೆ, ಕವಿತೆ ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಹುಡುಗಿಯರು ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಪಡೆದರೆ, "ಅವಳ ಪಾದದ ಚಿತ್ರಕ್ಕೂ ಅಷ್ಟೇ ಕಾಮೆಂಟ್ ಗಳು ಬರ್ತವೆ. ಅವಳೇನು ಅಂಥಾ ದೊಡ್ಡ ಬರಹಗಾರ್ತಿಯಲ್ಲ ಬಿಡು.." ಎಂಬ ಜಡ್ಜ್ಮೆಂಟಲ್ ಫೀಡ್ ಬ್ಯಾಕ್. ಇನ್ನು ಸಿನಿರಂಗದಲ್ಲಿ 'ಕಾಸ್ಟಿಂಗ್ ಕೌಚ್' ನಂತಹ ಅಸಹ್ಯ ಸುಳಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಹಲವಾರು ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಅವಕಾಶದಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತಾನು 'ಹುಡುಗಿ' ಎಂಬುದನ್ನೇ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಗಳಿಸುವ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಲಾಭ ಪಡೆಯುವ ಕೆಲವರಿಂದಾಗಿ, ಉಳಿದ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೂ ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯರಿರಲಿ ಮಹಿಳೆ ಇರಲಿ ಅವಳನ್ನು ಕಾಲೆಳೆಯದಿದ್ದರೆ ಸುದ್ದಿಗೆ ಜೀವವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಣ್ಣು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ತಪ್ಪು? ಗಂಡಿಗೆ ಈ ನಿಬಂಧನೆಗಳು ಏಕಿಲ್ಲವೋ?!
ಇಷ್ಟಾದರೂ ಅವಳು ಕನಸಿನ ಗೋಪುರ ಕಟ್ಟುತ್ತಾಳೆ. ಬಯಕೆಯ ಮಾಲೆಗೆ ಒಂದೊಂದೇ ಆಸೆಯ ಹೂಗಳನ್ನು ಪೋಣಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಕಂಗಳಲಿ ಹೊಸ ಹೊಳಪು ತುಂಬಿ ಸುಂದರ ನಾಳೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾಳೆ.

                      ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಪುರುಷರಿಗಿಂತ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಆಸೆ-ಕನಸುಗಳು ಹೆಚ್ಚು. ಒಬ್ಬಳಿಗೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಆಗುವ ಕನಸು, ಇನ್ನೊಬ್ಬಳಿಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ನಟಿ/ನಿರೂಪಕಿ ಆಗುವ ಕನಸು, ಮತ್ತೊಬ್ಬಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪೆನಿಯ ಡೈರೆಕ್ಟರ್ ಹುದ್ದೆ ಅಲಂಕರಿಸುವ ಗುರಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬಳಿಗೆ ತನ್ನ ಗಂಡ- ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಸಂತೃಪ್ತ ಜೀವನ ನಡೆಸುವ ಬಯಕೆ. ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರದು ಒಂದೊಂದು ಆಸೆ, ಕನಸು. ಬಿಡುವಾದಾಗ ನಿಮ್ಮ ಸನಿಹದಲ್ಲಿರುವ ಗೆಳತಿ/ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗೆ ನಿನ್ನ ಆಸೆಗಳೇನೆಂದು ಕೇಳಿ ನೋಡಿ. ಅವರ ಆಸೆಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಮುಗಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ !! ಕೈಗೆಟುಕದ ಅನಂತ ಆಸೆಗಳಿಗೂ ಕನವರಿಸುತ್ತಾ ತಡಕಾಡುವ ಅವಳ ಪಾಲಿಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕನಸುಗಳು ಕೈಗೂಡುವುದು ಸುಲಭವಾದರೂ ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಾಗ ಮಾತ್ರ  ಮೃಗಜಲವನರಸಿ ಬಂದ ಆಯಾಸದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. 

                ಒಂದು ಮಾತು ನೆನಪಿಡಬೇಕಿದೆ.  ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಯಕೆಗಳ ಬೋಗುಣಿ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲುವುದು ತಪ್ಪೇನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕನಸನ್ನು ನನಸಾಗಿಸುವಲ್ಲಿ ಅನುಸರಿಸುವ 'ಕ್ರಮ'ದ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿದರೆ ಒಳಿತು. ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀ 'ಮಾಡಬೇಕಾದ' ಹಾಗೂ 'ಮಾಡಬಹುದಾದ' ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣಗೆರೆಯಿದೆ. ಅದನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದರೆ ಜೀವನ ಸುಲಭ, ಹಾಗೇ ಸುಂದರ ಕೂಡಾ. ನೀವು ಸರಿದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಗುರಿ ತಲುಪಿದರೆ ಯಾರೊಬ್ಬರ ಮಾತಿಗೂ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಆಸೆ, ಕನಸುಗಳು ಸಣ್ಣದಿರಲಿ, ದೊಡ್ಡದಿರಲಿ, ಅವು ನಿಮ್ಮವು. ಅದನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವ ಕರ್ತವ್ಯ ಕೂಡ ನಿಮ್ಮದೇ. ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಮಿಣುಕುಹುಳ ಹಿಡಿದು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಪುಟ್ಟಿಯಂತೆ, ಸಣ್ಣ-ಪುಟ್ಟ ಖುಷಿಗಳನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿ. ಬದುಕಿಬಿಡಿ ಒಮ್ಮೆ. ಮುಂಜಾವಿನ ತಂಬೆಲರ ಅಪ್ಪುಗೆಯ ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಾ, ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ನೇಸರನ ಸೊಬಗ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ. ಮತ್ತೆ ಮನದಂಗಳದಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ನಾಳೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕನಸಿನ ಬೀಜ ಬಿತ್ತುತ್ತಾ. ಆಸೆಗಳ ಬಳ್ಳಿಗೆ ನೀರೆರೆದು ಸಾಕಾರದ ಮೊಗ್ಗರಳಿಸುತ್ತಾ, ಬೇಡವೆಂದರೂ ಬಿಡದೇ ಹೊಸೆವ ಬಂಧವಾಗಿ ಮನೆಗೂ ಮನಕ್ಕೂ ಚಪ್ಪರವಾಗುತ್ತಾ...

- R.R.B.

*ಫೇಸ್‌ಬುಕ್‌ ನಲ್ಲಿರುವ "ಸೌರಭ" ಪುಟದ "ನಾವು-ನೀವು-ಕನ್ನಡ" ಮಾಲಿಕೆ-೧ ಕ್ಕಾಗಿ ಬರೆದ ಲೇಖನ.

ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ

                    ಪ್ರತೀವರ್ಷ ನವೆಂಬರ್ ೧ ಬಂತೆಂದರೆ ಸಾಕು. ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಸಂಭ್ರಮ, ಸಡಗರ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮನೆಮಾಡುತ್ತದೆ. ನವೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳು ಪೂರ್ತಿ ಹಲವೆಡೆ, ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಏಕೀಕರಣದ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಲ್ಟಿ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಂಪನಿಗಳೂ ಸಹ 'ಒಂದು ದಿನ' ತಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಮನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಉದ್ಯೋಗಿಗಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಹಂಚಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತವೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕಛೇರಿಯ ಮುಂದೆ ಕನ್ನಡನಾಡಿನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಡೊಳ್ಳುಕುಣಿತ, ಯಕ್ಷಗಾನ, ವೀರಗಾಸೆಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು ಭಾವಗೀತೆ, ಭರತನಾಟ್ಯ, ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಮ ಬಿತ್ತರಿಸುವ ಸೊಗಸಾದ ಹಾಡುಗಳಿಂದ ಮನಕ್ಕೆ ರಸದೌತಣ ಬಡಿಸುವುದಲ್ಲದೇ, ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಖಾದ್ಯಗಳ ಸವಿಯನ್ನು ರಸನಕ್ಕೆ ಒದಗಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅದ್ದೂರಿಯ ಕನ್ನಡಹಬ್ಬ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ. ಈ ಕಂಪೆನಿಗಳು ನಡೆಸುವ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವವು ಕೇವಲ ತೋರಿಕೆಗಷ್ಟೇ ಆದರೂ, ಆ ದಿನ - ಆ ಕ್ಷಣದ ವಾತಾವರಣವು ಕನ್ನಡ ಮನಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಪ್ತಭಾವವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. "A sense of Belonging" ಎಂಬುದನ್ನು ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಆಚರಣೆಯೂ ಒಂದು ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗಲಾರದು. 

                     ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಧಾನಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮ ನಾಡಭಾಷೆ ಹೇಳ ಹೆಸರಿಲ್ಲದಂತೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವು ಮೂಲೆಗುಂಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಾವು ಸಂವಹನ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಎದುರಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಇಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲು ಹಲವರಿಗೆ "ಅಹಂ" ಅಡ್ಡ ಬರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ಕೀಳರಿಮೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಮತ್ತಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ತಮ್ಮ "ಪ್ರೊಫೆಷನಲಿಸಂ" ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆಂಬ ಭಯ. ಬಹುಶಃ ಈ ಭಯ ಹಲವರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಫೀಸುಗಳಲ್ಲಿ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಾತುಕತೆಗೂ ಸಹ ಕನ್ನಡಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಭಾಷೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಬಳಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ನಾನು ಗಮನಿಸಿದ ಪ್ರಕಾರ, ಒಂದೇ ಕಂಪೆನಿಯಲ್ಲಿ, ಹೈದರಾಬಾದ್ ಶಾಖೆಯ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ತೆಲುಗುವಿನಲ್ಲೇ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನು ತಮಿಳರ ಭಾಷಾಪ್ರೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಹೇಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಶಾಖೆಯ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಜೊತೆಗೆ ಹಿಂದಿಯಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ, ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ಅವಿದ್ಯಾವಂತರ ಲಕ್ಷಣ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಮೂರ್ಖರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಅನೇಕ ಬಾರಿ, ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ "ಶಾಯರಿ" ಬರೆದವ "ಕೂಲ್ ಗಾಯ್" ಎನಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕವಿತೆ ಬರೆಯುವವ "ಔಟ್ ಡೇಟೆಡ್" ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಥಾನ ಹೊಂದಿರುವ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ. ಸದ್ಯದ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ಅದೇ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಖುಷಿಪಡುವ ವಿಚಾರ ಬಿಡಿ. 

                        ಪ್ರಸ್ತುತ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಒಳಹೊಕ್ಕು ನೋಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ದಿನೇ ದಿನೇ ಬದುಕು ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳು ತಮ್ಮ ಬೆಲೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಹಲವರಲ್ಲಿ ಭಾಷಾಪ್ರೇಮ ಕೂಡ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡ ಬರೀ ಸಂವಹನದ ಮಾಧ್ಯಮವಷ್ಟೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡ ಕರುನಾಡಿನ ಉಸಿರಾಗಿತ್ತು. ಕನ್ನಡಮ್ಮನ ಮನೆಯಂಗಳ ಹಸಿರಾಗಿತ್ತು. ಕನ್ನಡ - ಕನ್ನಡಿಗರ ತಾಯಿ. ಹಲವು ಬಂಧಗಳ ಬೆಸೆಯುವ ಕೊಂಡಿ. ಮಮತೆಯ ಸೆಲೆ, ಭಾವಗಳ ಉಕ್ಕಿಸೋ ಅಲೆ, ಸವಿನೆನಪುಗಳನ್ನು ಅಕ್ಷರದ ದಾರದಲಿ ಪೋಣಿಸೋ ಮಾಲೆ, ನಮ್ಮ ಕಲೆ- ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನುಳಿಸುವ ಚೇತನ.... ಮನಮುಟ್ಟುವ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು, ಎದೆತಟ್ಟುವ ಗೀತೆಗಳು, ಅದ್ಭುತವಾದ ಸಾಹಿತ್ಯಕೃತಿಗಳು, ಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಹಲವು ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವ ನಾಟಕಗಳು, ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆಗಳ ಬಿತ್ತರಿಸೋ ಯಕ್ಷಗಾನ ಪ್ರಸಂಗಗಳು‌... ಹೀಗೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ "ಕನ್ನಡ" ವೆಂಬುದು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಸೇರಿ, ಬಿಡಿಸಲಾರದ ಒಂದು ನಂಟಾಗಿತ್ತು… ಆದರೆ ಈಗ? ಓಟದ ಬದುಕಿನ ಜಂಜಡದಲ್ಲಿ ನಾವು ಎತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ?... 
                    ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಉಳಿಸಲು ನಾವೇನು ಮಾಡಬಹುದು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಎಷ್ಟು ಸಮರ್ಪಕವಾದ ಉತ್ತರವಿದೆಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯೋಚಿಸಿದಷ್ಟೂ ಹೊಸ ಹೊಸ ವಿಚಾರಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ. ‌ಮೊದಲು ನಾವು ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಕೀಳರಿಮೆಯನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು. ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಾತುಕತೆಗೆ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬಳಸಲು ಆರಂಭಿಸಬೇಕು. ಯಾರಾದರೂ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಹೀಯಾಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, "ನಂಗ್ಯಾಕೆ ಬಿಡು? ಅವರೇನು ನಂಗೆ ಬೈತಾ ಇಲ್ವಲ್ಲಾ..." ಎನ್ನುವ ಧೋರಣೆ ಬಿಟ್ಟು, ಮೃದುವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕು. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ನೀಡಬೇಕು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿರುವ "ಕಾಂತಾರ" ದಂತಹ ಹಲವಾರು ಒಳ್ಳೆಯ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು, ನಾಟಕಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೀಯಾಳಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಆಫೀಸಿನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ, ಟೀಂ ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ನಂತಹ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಕನ್ನಡವನ್ನೇ ಬಳಸಬೇಕು. ವ್ಯಾವಹಾರಿಕವಾಗಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಅನಿವಾರ್ಯ. ಆದರೆ, ಅದರಾಚೆಗೆ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಬಳಸಬಾರದು ಎಂಬ ಯಾವ ಲಿಖಿತ ನಿಯಮವೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ! - ಇದನ್ನೊಂದು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು. ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕ್ಯೂಬಿಕಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಬಾವುಟವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯೂ ಮೆರೆಯುತ್ತದೆ. ತನ್ನದೇ ಆದ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕನ್ನಡಿಗರ ಭಾವನೆಗಳ ಹಂಚಿಕೆಗೆ ರೂವಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. 
                   ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಒಲವು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಯುವಜನತೆಗೆ ಕನ್ನಡ ಅಂದು ಎಷ್ಟು ಆಪ್ತವಾಗಿತ್ತೋ, ಇಂದಿಗೂ ಅಷ್ಟೇ ಆಪ್ತ, ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಸ್ತುತ ! ಕನ್ನಡ ಬರೀ ಭಾಷೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅದು ಕನ್ನಡಿಗರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಒಂದು ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗ… "ಹೊಸ ಚಿಗುರು ಹಳೆಬೇರು ಕೂಡಿರಲು ಮರ ಸೊಬಗು" ಎಂಬ ಡಿವಿಜಿ ಯವರ ಮಾತಿನಂತೆ, ಹಿರಿಯ ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನಿಗಳ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಯುವ ಜನತೆಯ ಉತ್ಸಾಹ ಎರಡೂ ಸೇರಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಹೊಸಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆದರೆ, ನವೀನ ಭಾಷ್ಯವೊಂದಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿಯಾದರೆ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಖುಷಿಪಡುವ ವಿಚಾರ ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಭದ್ರ ಬುನಾದಿ ಇದೆ. ಶತಮಾನಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಒಂದು ಭಾಷೆ ಒಳಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸಾರಾಸಾರಗಳುಳ್ಳ ಸಕಲ ಅಂಶಗಳೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿದೆ. ಇಂಥಹ ಕನ್ನಡ ನಮ್ಮ ಎದೆಯ ಭಾಷೆಯಾಗಬೇಕು. ಕನ್ನಡ 'ಬದುಕಿನ' ಭಾಷೆಯೂ ಆಗಬೇಕು. ಕವಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಸಂಕರದ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಉಳಿಯಲು ಬೆಳೆಯಲು ಆಧುನಿಕ ಬದುಕಿನ ಸಕಲವೂ ಪೂರಕವಾಗಬೇಕು, ಪ್ರೇರಕವೂ ಆಗಬೇಕು. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೂ ಕನ್ನಡದ ಕಲರವ ಕೇಳಿ ಬಂದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಸಾಧನೆ ಇನ್ನೇನಿದೆ?... ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಚಿಂತನೆಗಳು ಮನದಲ್ಲಿ ಭಾವ ತರಂಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಾಗ, ನನಗೆ ಡಿ.ಎಸ್‌. ಕರ್ಕಿಯವರ ಈ ಗೀತೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ… 
 "ಹಚ್ಚೇವು ಕನ್ನಡದ ದೀಪ, 
 ಕರುನಾಡ ದೀಪ ಸಿರಿನುಡಿಯ ದೀಪ
 ಒಲವೆತ್ತಿ ತೋರುವ ದೀಪ...." 
ಈ ಸಾಲುಗಳು ಮನದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅನುರಣಿಸುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡದ ಒಲವೆತ್ತಿ ತೋರುವ ದೀಪವನ್ನು ಇನ್ನಾದರೂ ಬೆಳಗಿಸಬೇಕಿದೆ… 

 - R.R.B.

* ಫೇಸ್‌ಬುಕ್‌ ನಲ್ಲಿರುವ "ಸೌರಭ" ಪುಟದ "ನಾವು-ನೀವು-ಕನ್ನಡ" ಮಾಲಿಕೆ - ೧ ಕ್ಕಾಗಿ ಬರೆದ ಲೇಖನ.

ಭಾನುವಾರ, ಆಗಸ್ಟ್ 16, 2020

ಪಿಕಾಸಿ

        ಅತಿ ಆಸೆಯು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ವರ್ತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆಯೆಂದು ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಕಿರುಚಿತ್ರ - 'ಪಿಕಾಸಿ'. ಹಳ್ಳಿಯ ವಾತಾವರಣದ ಸೊಬಗಿನ ಅನಾವರಣದ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ದುರಾಸೆಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಹೇಗೆ ನಾಶಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ನೀಡುವ ಚಿತ್ರ. 

          ಚಿತ್ರದ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಸಾಗಿದಂತೆ ನನಗೆ ಅನಿಸಿದ ಕೆಲವು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುತ್ತೇನೆ... ಜೀವನದ ಬಿರುಸಿನ ಓಟದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಖುಷಿಗಳನ್ನು ನಾವು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಎಷ್ಟು ದುಡಿದರೂ, ಎಷ್ಟು ಗಳಿಸಿದರೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ. "ಇರುವುದೆಲ್ಲವ ಬಿಟ್ಟು ಇರದುದರೆಡೆಗೆ  ತುಡಿವುದೇ ಜೀವನ" ಎಂದು ಅಡಿಗರು ಸುಮ್ಮನೇ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆಯೇ?... ಈಗಿನ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಓಡದೇ ಬೇರೆ ದಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಓಡದೇ ಹಿಂದುಳಿದುಬಿಟ್ಟರೆ ನಾವು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ 'ಈಗೋ' ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತದೆಯೇ? ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಕಷ್ಟವಾದರೂ ಭಯದಿಂದ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇವೆ - ಯಾಕಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲದೆಯೇ !!

        90% , 95% ಗಳು ಕಡಿಮೆ ಎನ್ನಿಸುವ ಕಾಲವಿದು. ಹಿಂದೊಂದು ಕಾಲವಿತ್ತು - ಪಾಸಾದರೆ ಖುಷಿಯಿಂದ ಸಿಹಿ ಹಂಚುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ. ದುಡ್ಡಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪ್ರೀತಿ, ನೆಮ್ಮದಿಯಿದ್ದ ಕಾಲ. ಕಷ್ಟಗಳ ಮಳೆಗೆ ಸಹನೆಯೆಂಬ ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಕಾಲ. ಆಧುನಿಕತೆಯ ಗಂಧವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ "ಡಿಪ್ರೆಷನ್" ಎಂಬ ಪದದ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಕಾಲ. ದೇಶ - ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಕಾಲ. ಹಬ್ಬ-ಹರಿದಿನಗಳನ್ನು ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ. ಎರಡು ಹೊತ್ತು ಊಟ ಸಿಕ್ಕರೆ ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ... ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಸೆ ಪಡುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಿತ್ತು. ಈಗ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೇ... 

    ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೆಂಪು ಬಾವುಟ ನೆಡುವ ರಾಜಣ್ಣನ ಕ್ರಿಯೆ ನಂಗಂತೂ ಬಹಳ ಆಪ್ತವಾಯ್ತು. ನಾವು ಕೂಡ ನಮಗೇ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಕಡೆ 'ಕೆಂಪು ಬಾವುಟ' ನೆಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ 'ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ಬರಲಿ' ಎಂದು ಒತ್ತಡ ಹೇರುವುದಿರಬಹುದು, ಯಾರೋ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಾವೇ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆಂದು ಸುಳ್ಳೇ ನಂಬಿಸುವುದಾಗಿರಬಹುದು, ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದೂ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಏನೆಲ್ಲ ಫ್ರೀಯಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತದೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಪಡೆಯುವ ಹವಣಿಕೆ ಇರಬಹುದು... ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸಹಜವೇ ಎನ್ನಿಸಿದರೂ ಯಾವುದೂ ಅತಿಯಾಗಬಾರದು ಅಷ್ಟೇ ! ಒಂದು ನಿಮಿಷವೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದ ರಾಜಣ್ಣನಂತಾದರೆ, ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸವಿಯಲು ನೆನಪುಗಳ ಬುತ್ತಿಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ! ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ "ವರ್ಕ್ ಲೈಫ್" ಮತ್ತು "ಪರ್ಸನಲ್ ಲೈಫ್" ಗಳೆರಡನ್ನೂ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುವ ಛಾತಿಯಿದ್ದರೆ ಬದುಕು ಸುಂದರ...

     ಇನ್ನು 'ಪಿಕಾಸಿ'ಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ವಿನೋದ್ ಕುಲಶೇಖರನ್ ನಿರ್ದೇಶನದ, 26 ನಿಮಿಷದ ಈ ಕಿರುಚಿತ್ರ BISFF  - 2020 (ಬೆಂಗಳೂರು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಿರುಚಿತ್ರ ಪ್ರದರ್ಶನ)ಗೆ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಚಿತ್ರ. ಕಲಾವಿದರು ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಜೀವ ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ. ಕ್ಯಾಮೆರಾವರ್ಕ್, ಎಡಿಟಿಂಗ್ ಎಲ್ಲವೂ ಚಂದ. ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಯ್ತು... ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಿ.

ಒಂಟಿ ಟೊಂಗೆಯ ಲಾಂದ್ರ


            ಶ್ರೀಧರ್ ಭಟ್ ತಲಗೇರಿಯವರ ಚೊಚ್ಚಲ ಇ - ಕವನಸಂಕಲನ. ಈ ಕೊರೋನಾ ಗಲಾಟೆ ಇಲ್ಲವಾಗಿದ್ದರೆ "ಹರಿದ ಜೇಬಿನ ಹೂವು" ಇವರ ಮೊದಲ ಕವನಸಂಕಲನವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕೈಸೇರುತ್ತಿತ್ತು. ಇರಲಿ, ಈಗ ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲೇ "ಒಂಟಿ ಟೊಂಗೆಯ ಲಾಂದ್ರ"ದ  ಬೆಳಕ ನೋಡುವ ಸಂಭ್ರಮ... 

            ಕವಿತೆಗಳ ಕುರಿತು ಹೇಳುವ ಮೊದಲು ಕವಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು : 
"ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ಕಣ್ಣ ತೀಡಿ ಕವಿತೆ ಹೆಕ್ಕಿ, ಬಣ್ಣ ಅದ್ದಿದ ಕುಂಚಕಿಲ್ಲಿ ಫ್ರೇಮ್ ಹಾಕಿ, ಎಲ್ಲ ಋತುವಿಗೂ ಇರಬಹುದಾದವ..‌." ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿನ ಬಯೋ ಓದುವಾಗಲೇ ಇವನ ಪರಿಚಯ ಹಲವರಿಗೆ ಆಗಿರಬಹುದು. ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡುವುದು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಕಸೂತಿ ನೇಯ್ದಂತೆಯೇ... ಅದರಲ್ಲಿ ಈತ ಪರಿಣಿತ. ಅದ್ಭುತ ಮಾತುಗಾರ. ಕುಂಚ ಹಿಡಿದರೆ ಸುಂದರ ಚಿತ್ರಗಳ‌ ಸುರಿಮಳೆ ಸುರಿಸುವವ. ಇನ್ನು ಈತನ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ವಿವರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಒಮ್ಮೆ ನೀವೇ "Stories in a Frame" ಪುಟಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಒಳಿತು. 
                   
            "ಹೊಂಬಣ್ಣ"ದ ಕನಸ ನನಸಾಗಿಸಲು ಹೊರಟಿರುವ "ಯಾತ್ರಿಕ"ನೀತ... ಭಾವಗಳ ಉಸಿರ ಬಣ್ಣದ ಬಲೂನುಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಓದುಗರತ್ತ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಹಾರಿಬಿಡುವವ... ಯಾವಾಗಲೂ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಹೊಸದೇನಾದರೂ ಓದುತ್ತ, ಬರೆಯುತ್ತ, ಒಳ್ಳೆಯ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳ ಕಣ್ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಹಳ್ಳಿಯ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ ಜೊತೆಗೆ  ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರತೀ ಮಳೆಯನ್ನು, ಬಿಸಿಲನ್ನು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡುವ ಸಂಜೆಗಳನ್ನು ಆಪ್ತವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತ ಖುಷಿಯಿಂದ ಬದುಕುವವ... 

      'ಒಂಟಿ ಟೊಂಗೆಯ ಲಾಂದ್ರ'ದಲ್ಲಿ :
ಒಟ್ಟೂ ಮೂವತ್ತನಾಲ್ಕು ಕವನಗಳಿವೆ. ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಚೆನ್ನ. ಒಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಸೊಬಗು ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬಂದರೆ ಮುಂದಿನ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ನಗರದ ಬೃಹತ್ ಕಟ್ಟಡಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗುವ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಹುಡುಕಾಟವಿದೆ. "ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಬರೆದೆ 
ನನ್ನ ಒಳಗೆಲ್ಲೂ ಇಳಿಯದೇ..." ಎಂದು ಆತ್ಮವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ, ಭಾವುಕರಾಗಿ 'ಕವಿಯಾಗಬಾರದಿತ್ತು ನಾನು' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಕವಿ. ನಾಗರಿಕ ಬದುಕಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳ ನಡುವಿನ ಗೆರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತ "ರಾವಣ ಮಾರುವೇಷದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ" ಎಂದು ಇಂದಿನ ವಾಸ್ತವದ ಚಿತ್ರಣ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ ಕಟ್ಟಡಗಳು ತಲೆ ಎತ್ತುವಾಗ "ಇನ್ನೇನು ಹೊಸ ನೆರಳು ಬರುತ್ತದೆ ರಸ್ತೆ ಪಕ್ಕದ ಉದ್ಯಾನದ ತುದಿಗಿಟ್ಟ ಬುದ್ಧ ಮೂರ್ತಿಗೆ" ಎಂದು ಖುಷಿ(?) ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಿಗೆ ಬೇಸತ್ತು "ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಮ್ಮೆ ಬಾಲ್ಯಕ್ಕೆ ಮಗುಚಿಕೊಳ್ಳುವಂಥ ಒಂದು ಮಳೆ ಬರಬೇಕು" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಓದುತ್ತ ಓದುತ್ತ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಂಥಾ ಮಳೆಯೊಂದು ಬಂದಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯದಿತ್ತು ಎನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ !  "ಅದು ನನ್ನದೇ ತಿಥಿ ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಸತ್ತಿದ್ದು ಅವನ ಪಾಲಿಗೆ..." ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಭಾವ ತೀವ್ರತೆಯಿದೆಯೋ... ನನಗಂತೂ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕೊನೆಗೊಂಡ ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಗಳ, ಸ್ನೇಹಿತರ/ತೆಯರ ನೆನಪಾಯಿತು... 

          "ನಾಗರಿಕತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ ಅವಳ ಬೆವರಿನಲಿ, ಎದೆಯ ಬಿಸಿಯಲಿ, ಮೃದು ಉಸಿರಲಿ, ಅವಳೇ ಕೊಂದ ಕನಸಿನಲಿ" ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳ ಓದುವಾಗ ವಿಷಾದವೊಂದು ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಕವಿತೆಗೆ ಇಂಥದ್ದೇ ವಿಷಯವಾಗಬೇಕೆಂಬ ಹಂಗಿಲ್ಲ ಎನಿಸುತ್ತದೆ... "ಮತ್ತೆ ಅಪರಿಚಿತರಾದೆವು ಅದೇ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ... ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವಿದಾಯದ ಮಾತೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ..." ಎಂಬ ಕವಿಯ ಸಾಲುಗಳು ಜೀವನದ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕೂ ಸಿಕ್ಕದಂತಿರುವವರ, ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಿಲ್ಲದೇ ಹತ್ತಿರವಾದವರ ನೆನಪು ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ. 
ಇವರ ಎಲ್ಲ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಪದಗಳ ಬಳಕೆ ಬಲು ಚಂದ... ಸಂದೇಶವೊಂದನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತ, ಏನೂ ಹೇಳೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎನ್ನಿಸುವಂತೆ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸುವ ಛಾತಿ ಅದ್ಭುತ...‌ ಒಮ್ಮೆ ಓದಿದ ಕವಿತೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಓದುವಾಗ ಹೊಸ ಆಯಾಮ ಪಡೆಯುವ ರೀತಿ ಅಚ್ಚರಿ ತರಿಸುವಂತಿದೆ. ಇನ್ನು ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಇವರ ಕೆಲವು ಕವನಗಳು ನನಗೆ ಕೈಗೆಟುಕದ ನಕ್ಷತ್ರ. ಎರಡು ಬಾರಿ ಓದಿದರೂ ಪಕ್ಕನೆ ಭಾವಾರ್ಥ ತಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ... ಅಥವಾ ಅರ್ಥವಾಗದ ಇನ್ನೂ ಏನೋ ಇದೆಯೆಂಬ ಭಾವ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ‌. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ  2+2=4 ಎಂದು ಓದಿ ಮುಗಿಸಲು ಕವಿತೆ ಗಣಿತವಲ್ಲ !! ಅದನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ರೀತಿಯೇ ಬೇರೆ... !

           ಇನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಹಲವರು ಫೇಸ್ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಇವರ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಓದಿಯೇ ಇರುತ್ತೀರಾ.. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ನಾನು ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ 'ಒಂಟಿ ಟೊಂಗೆಯ ಲಾಂದ್ರ'ದಲ್ಲಿನ ಕವಿತೆಗಳು ಅವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಬಹಳ ವಿಭಿನ್ನ. ಸಂಜೆ ಐದರ ಮಳೆಯ ವಿಳಾಸದಲ್ಲಿ ಕವಿತೆಗಳು ನಿಮಗಾಗಿ ಕಾದು ಕುಳಿತಿದೆ. ಒಮ್ಮೆ MyLang ಗೆ ಹೋಗಿ ಓದಿಬಿಡಿ 😍😍

(ಇವಳೇನು ಒಮ್ಮೆ ಏಕವಚನದಲ್ಲಿ, ಒಮ್ಮೆ ಬಹುವಚನದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಯಾರೂ ತಲೆಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ... ಕವಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಸ್ನೇಹಿತನೆಂಬ ಸಲುಗೆಯಿಂದ ಏಕವಚನ ಬಳಸಿ, ಕವಿತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಕವಿ/ಸಾಹಿತಿಯೆಂದು ಗೌರವಸೂಚಕವಾಗಿ ಬಹುವಚನ ಬಳಸಿದ್ದೇನೆ... 😀)

ಶನಿವಾರ, ಮೇ 30, 2020

ನನ್ನ ಕನ್ನಡಕದ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ - ಕುಂಜಾಲು ಕಣಿವೆಯ ಕೆಂಪು ಹೂವು...


                      ನಾ. ಡಿಸೋಜ ಅವರು ಬರೆದ "ಕುಂಜಾಲು‌ಕಣಿವೆಯ ಕೆಂಪು ಹೂವು" 1987ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಕೃತಿ. ಅರಣ್ಯ ನಾಶ, ನಗರೀಕರಣ, ಜಲ ಮಾಲಿನ್ಯ ಎಂದು ಪರಿಸರ ನಾಶ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿವಹಿಸಿ ಬರೆದ ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಕೃತಿ ಇದು...

                       ಮಹಾನಗರದ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕು, ಮುಗಿಯದ ಸಂಸಾರದ ಜಂಜಡದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೋರ್ವ ಮನಃಶಾಂತಿ ಬಯಸಿ ಕಛೇರಿಗೆ ರಜೆ ಹಾಕಿ, ತನ್ನ ಹುಟ್ಟೂರಿಗೆ ತೆರಳಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಸಾಲು ಸಾಲು ಘಟನೆಗಳೇ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಜೀವಾಳ.
      
                    ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧನಗಳು ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದ ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಜನರಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸ, ಸಹಾಯಹಸ್ತ ನೀಡುವ ಮುಗ್ಧ ಮನ - ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಾಲಚಕ್ರದ ಗತಿಗೆ ಕಡಿಮೆಯಾದ ಪರಿ, ಕಣ್ಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡಗಳು ರಸ್ತೆ, ಸೇತುವೆ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ವಿರೂಪಗೊಂಡ ಕತೆ, ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ ಬೆಲೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮೌಲ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ಓದುಗರಿಗೆ ಈರುಳ್ಳಿಯ ಪೊರೆಯಂತೆ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ತೀರಿ ಹೋದ ಅಪ್ಪನ ಹಳೆಯ ಅನುಭವಗಳ ಸರಮಾಲೆಯ ಸವಿಯುತ್ತ, ಹೊಸ ಅನುಭವಗಳ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು ಭಾವುಕನೊಬ್ಬ ಕುಂಜಾಲು ಕಣಿವೆ ತಲುಪುವ ಕತೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದರೆ ಕ್ಷಣವೂ ಬೇಸರ ತರುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷವೂ ಕುತೂಹಲ ಗರಿಗೆದರಿದ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ... ಪಟ್ಟಣದ ಬದುಕಿಗೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡ ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮಂಥ ಸಾಮಾನ್ಯನೊಬ್ಬ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ ಮತ್ತೆ ಹೆಕ್ಕಿ ಬಗಲಿಗೇರಿಸಲು ಸಾಗುವ ಕಾಲುದಾರಿಯ ಪಯಣದ ಕತೆ ಇದು...

                       ಇತಿಹಾಸದ ಹಲವು ಕತೆ, ಗಿರಿಜನರ ಜೀವನಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡ ಅದ್ಭುತ ಕೆಂಪು ಹೂವನ್ನು ನೋಡಲು ಕುಂಜಾಲು ಕಣಿವೆಯ ತುದಿ ತಲುಪಿದಾಗ ಆತನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವ, ಜೀವನದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಯಿದು ಎಂಬ ಅತ್ಯಾನಂದದಿಂದ ಕಣಿವೆಯ ಕೆಳಗೆ ಇಣುಕಿದಾಗ ಆತ ಕಂಡಿದ್ದಾದರೂ ಏನು?... ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಹೇಳಬಾರದು !! ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಅದಾಗಲೇ ಓದಿದ್ದವರು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಇನ್ನೂ ತನಕ ಓದದೇ ಇರುವವರು ದಯಮಾಡಿ ಓದಿ !!

ವಿಷಯ ಸೂಚಿ : ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಹಿಂದೆ ಓದಿದ ಕತೆಯಿದು.. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಪುಸ್ತಕ ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವುದರಿಂದ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಒಂದಿಷ್ಟನ್ನು ಪದಕ್ಕಿಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲಿ ದಯವಿಟ್ಟು ತಿಳಿಸಿ.

ಗುರುವಾರ, ಆಗಸ್ಟ್ 15, 2019

Mission Mangal...


                "ಉಡನೇsss ಕಿ ಪ್ಯಾಸ್ ಹೈ.. ಕ್ಯೂಂಕಿ ದಿಲ್ ಮೆ Mars ಹೈ...." ISRO (Indian Space Research Organization) ದ 50ನೇ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಪಣೆಯಾದ ಚಲನಚಿತ್ರ... ಮಂಗಳಯಾನದ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಶ್ರಮ, ಅವಿರತ ದುಡಿಮೆ, ಸಾಧಿಸುವ ಛಲ, ಅಪೂರ್ವ ಕನಸೊಂದನ್ನು ನನಸು ಮಾಡಿದ ಪರಿ...ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ತೋರಿಸಿದ ಚಿತ್ರತಂಡಕ್ಕೊಂದು ಶರಣು... 

                  ಒಂದು ರಾಕೆಟ್ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಉಡಾವಣೆಯಾದಾಗ ಹೇಳಲಾಗದಷ್ಟು ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತೇವೆ, ಕಾಶ್ಮೀರದ ಗಡಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಯುದ್ಧವಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ಸೈನ್ಯ ಗೆದ್ದಾಗ ನಾವೇ ಏನೋ ಸಾಧಿಸಿದಂತೆ ಧನ್ಯತಾಭಾವ ಆವರಿಸುತ್ತದೆ, ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ, ಒಂದು ಕ್ರಿಕೆಟ್ World cup match ಸಾಕು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ದೇಶಭಕ್ತಿ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ !! ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲದರ ಹಿಂದಿನ ಪರಿಶ್ರಮ, ನಡೆದು ಬಂದ ದಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮಂಥ ಅನೇಕ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ... "ಚಲನಚಿತ್ರ" ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು, ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಹಂಚಲು ಒಂದು ಸಶಕ್ತ ಮಾಧ್ಯಮ. ಅದನ್ನು ಬಳಸಿ ISROದ Mars Mission ಬಗ್ಗೆ ಜನತೆಗೆ ತಿಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಭಿನಂದನಾರ್ಹ !! 2 ಗಂಟೆ 13 ನಿಮಿಷಗಳ ಚಿತ್ರ ಎಲ್ಲಿಯೂ "ಬೋರ್" ಎನಿಸಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಗಾಢಭಾವ ಮೂಡಿಸಿತು, ಭಾರತದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು, ತಾಯ್ನಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಕೂಡ !! 

                  ಆದರೆ ತಾಪ್ಸೀ ಪನ್ನು ಅವರ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ಹಲವು ವಿವಾದಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು ವಿಷಾದನೀಯ. ಒಂದು ಗಂಭೀರ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ತಮಾಷೆಯ ತುಣುಕುಗಳ ಜೋಡಿಸಲು ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಎಡವಿದ್ದು ಕಾರಣವಿರಬಹುದು. ಹಾಸ್ಯದ ಉದ್ದೇಶ ಸರಿಯಿದ್ದರೂ ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ವಿಷಯ ಸರಿ ಇರಲಿಲ್ಲವೆನೋ...

                  ಅದೆಲ್ಲ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟರೆ, ಒಂದು ರಾಕೆಟ್ ಇರಲಿ, ಜನಮನ್ನಣೆಗಳಿಸುವಂಥ ಚಲನಚಿತ್ರವೇ ಇರಲಿ ಅದನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಪೂರ್ತಿಗೊಳಿಸುವುದೇ ಒಂದು ತಪಸ್ಸು, ಅದೇ ಒಂದು ಸಾಧನೆ!! ಮಂಗಳಯಾನದ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ದುಡಿದ ಎಲ್ಲ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಪರಿಶ್ರಮವನ್ನು ಗೌರವಿಸೋಣ. ಜೊತೆಗೆ ಅವರ ಪರಿಶ್ರಮ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಚಿತ್ರವೃಂದಕ್ಕೂ ಕೂಡ.. ಲೈಟ್ ಬಾಯ್, ಆರ್ಟ್ ಡಿಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಚಿತ್ರ ನಿರ್ದೇಶನದವರೆಗೆ ಶ್ರಮಿಸಿದ ಎಲ್ಲರ ಬೆವರಹನಿಗೂ ಗೌರವ ನೀಡೋಣ...

                 The Ghazi Attack, Paramanu, Uri, Mission Mangal ಇಂತದ್ದೇ ಇನ್ನೂ ಹಲವಾರು ಚಿತ್ರಗಳು ಬರಲಿ, ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಹಿರಿಮೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿಯುವಂತಾಗಲಿ... ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನವನ್ನು Mission Mangal ನೋಡುವ ಮೂಲಕ ಆಚರಿಸಿದ ಖುಷಿ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ...😍😍

- R. R. B. 

ಭಾನುವಾರ, ಮಾರ್ಚ್ 24, 2019

ಆಫೀಸ್ ಟ್ರಿಪ್ ಎಂಬ ಸುಂದರ ಅನುಭೂತಿ...

                                'ಆಫೀಸ್ ಟ್ರಿಪ್' ಇದು ಬರೀ ಶಬ್ದವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ,  ಸಾವಿರಾರು ಸುಂದರ ನೆನಪುಗಳ, ನೂರಾರು ಸಿಹಿ ಭಾವಗಳ, ಹಲವು ಸಂಭ್ರಮದ ಘಳಿಗೆಗಳ, ಕೆಲವು ಹೊಸತನದ ಕ್ಷಣಗಳ ಒಟ್ಟೂ ಮೊತ್ತವೇನೋ!... 'ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಲುಪುವ ಗಮ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಅದರೆಡೆಗಿನ ಪಯಣವೇ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ' ಈ ಮಾತಿಗೆ ಆಫೀಸ್ ಟ್ರಿಪ್ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ದೃಷ್ಟಾಂತ! ಈ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಜಾಗವೊಂದನ್ನು 'ಎಕ್ಸ್ಪೋರ್' ಮಾಡ್ತೀವಿ ಅಂತ ಅಂದ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮಷ್ಟು ಮೂರ್ಖರು ಯಾರೂ ಇರಲ್ಲ ಬಿಡಿ...ನಾವು ಅಂದ್ಕೊಳ್ಳೋದೇ ಒಂದು, ಟ್ರಿಪ್ಪಲ್ಲಿ ಆಗೋದೇ ಇನ್ನೊಂದು... ಆದ್ರೆ ಖುಷಿ ಪಡೋದಕ್ಕೆ, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ಜೊತೆ ಮನರಂಜನೆ ಪಡೆಯೋದಕ್ಕಂತೂ ಯಾವುದೇ ಲಿಮಿಟ್ಸ್ ಇಲ್ಲ ಬಿಡಿ !! ...

                                  ತಿಂಗಳಾನುಗಟ್ಲೆ ಕೂತು ಪ್ಲ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿ ಹೊರಡುವ  ಕಛೇರಿ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕಿಂತ ಧಿಡೀರ್ ಅಂತ ತೀರ್ಮಾನವಾಗೋ 'ಆಫೀಸ್ ಟ್ರಿಪ್'ಗಳೇ ಬಹಳ ಖುಷಿ ಕೊಡೋದು... 'ನಾಡಿದ್ದು ಟ್ರಿಪ್' ಎಂದು ಥಟ್ಟನೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆಗೋ ಖುಷಿ, ಇದು 100% ಪಕ್ಕಾನಾ? ಎಂಬ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಗುಮಾನಿ, ಛೇ, ಹೊಸಬಟ್ಟೆ ತಗೊಳ್ಳೋದ್ಯಾವಾಗ? ಎಂಬ ಚಿಂತೆ(ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ) - ಇವೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೇ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ದಾಂಧಲೆ ಎಬ್ಬಿಸುವಾಗಿನ ಆ ಸ್ಥಿತಿ... ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು! ಇರೋ ಕೆಲ್ಸಾನೆಲ್ಲ ಹೆಂಗೆಂಗೋ ಮುಗ್ಸಿ, ಟ್ರಿಪ್ ದಿನ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೂ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಅಲಾರಾಂ ಇಟ್ಟು, ಆರು ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದು ಬೇಗನೆ ರೆಡಿಯಾಗಿ, ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಬ್ಯಾಗಿಗೆ ತುರುಕಿ ಓಡೋವಾಗ ತಲೆಯೆಲ್ಲಾ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ - ಮುಂದಿನ ಸವಿ ಕ್ಷಣಗಳ ದಾಖಲೀಕರಣಕ್ಕೆ !! ಎಲ್ಲರೂ ಬೇಗನೇ ಹೊರಟಿದ್ರೂ ಕೊನೆಗೆ ಬಸ್ಸೇ ಲೇಟಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಮಹಾಶಯ/ಯಿ ಬರೋದು ತಡ ಆಗಿಯೋ ಇಲ್ಲಾ ಇನ್ನೊಂದೇನೋ ಆಗಿಯೋ, ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ಹೊರಡೋದು ಲೇಟಾಗಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಆ ಟ್ರಿಪ್ಪಿಗೆ ಮಜಾ ಬರೋದಿಲ್ವೇನೋ... ಅಂತೂ ಕೊನೆಗೂ ಬಸ್ಸು ಹೊರಡತ್ತೆ. ಟ್ರಿಪ್ ಅನ್ನೋ ಕನಸು ನನಸಾಗುವ ಸಮಯ ಬರತ್ತೆ....

                           ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡೋ ಮಗು ಹೊರಗೆ ಬಂದಾಗ "ಸ್ವಲ್ಪ" ಹೊತ್ತು ತುಟಿಪಿಟಿಕ್ಕೆನ್ನದೇ ಕೂತಿರುತ್ತೆ. ಆಮೇಲೆ ಒಮ್ಮೆ ರಗಳೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರೆ ಮುಗೀತು!! ಸುಮ್ಮನಿರಿಸಲು ಅಮ್ಮ ಬಹಳ ಕಷ್ಟ ಪಡಬೇಕು. ಹಾಗೇ ಟ್ರಿಪ್ಪಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ... ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿದ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಹೇಗೋ ಎಲ್ಲರೂ ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆಮೇಲೆ ಶುರುವಾಗತ್ತೆ ಆಫೀಸ್ ಟ್ರಿಪ್ಪಿನ ನಿಜವಾದ ಗಮ್ಮತ್ತು!! ಕೂತಲ್ಲೇ ಅಂತ್ಯಾಕ್ಷರಿ, ಮಧ್ಯ ಮಧ್ಯೆ ಟೀಂಗಳ ನಡುವೆ ಸುಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನೆ ಹುಸಿ ಜಗಳ, ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರ ಕಾಲೆಳೆದು ಎಲ್ರೂ ಮಜಾ ತಗೊಳ್ಳೋದು, ಇರೋ ಬರೋ ಹಾಡಿನ ಧಾಟಿಯೆಲ್ಲಾ ಕೆಡಿಸಿ, ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚೋದು, ದಮ್ ಶರದ್ ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಅಭಿನಯ ನೋಡಿ ನಗೋದು, ಇವೆಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಒಂದು ಸಲ ಸಾಂಗ್ ಹಾಕಿ ಕುಣಿಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರೆ ಸಾಕು, ಇಳಿಯೋ ಜಾಗ ಬಂದಾಗಲೇ ಎಲ್ಲ ವಾಪಸ್ಸು ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬರೋದು....

                              ಟ್ರಿಪ್ಪಿನ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನದ ಸಣ್ಣ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ ನಾವು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯೋದು, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗೋದು. ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನ ಪರದೆ ನೋಡಿ ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಕುಟ್ಟುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆಫೀಸಿನ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳಾಚೆಗೆ ಒಬ್ಬರು ಹೇಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆ, ಅಭಿರುಚಿ, ಆಸಕ್ತಿಗಳೇನು ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗೋದು... ಆಫೀಸಲ್ಲಿ ಜನ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ವಿಭಿನ್ನತೆಗಳು ಕೂಡಾ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಒಬ್ಬರು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡಬಹುದು, ಒಳ್ಳೆಯ ಡ್ಯಾನ್ಸರ್ ಆಗಿರಬಹುದು, ಯಾರೋ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಫೋಟೋ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಬಹುದು, ಒಳ್ಳೆಯ ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಬಹುದು, ಇನ್ಯಾರೋ ಗೂಗಲ್ ಮ್ಯಾಪ್ ನೋಡಿ ಡ್ರೈವರ್ ಗೆ ದಾರಿ ಹೇಳಬಹುದು, ಒಬ್ಬರು ಎಲ್ಲರ, ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಸಮರ್ಪಕ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಬಹುದು, ಮತ್ಯಾರೋ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಅವರದೇ ಕಲ್ಪನಾಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸಬಹುದು....

                           ಕೊನೆಗೂ ನೋಡಲು ಕಾತರಿಸಿದ್ದ ಆ "ಸ್ಥಳ" ಬಂದೇ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಕನಸಿನ ಹಕ್ಕಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಲಿಯುತ್ತದೆ, ಮನ ಮರ್ಕಟವು ಕುಣಿಯಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ... ಹಲವು ಚಿಂತೆ, ಮನಸ್ತಾಪಗಳ ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಗುವಾಗುವ ಸಮಯವದು - ವಿವರಿಸಲು ಕಷ್ಟ... ಇನ್ನು ಹೋದಲ್ಲಿ, ಬಂದಲ್ಲಿ, ಕುಂತಲ್ಲಿ, ನಿಂತಲ್ಲಿ, ತಿನ್ನುವಾಗ, ಮಲಗುವಾಗ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗ್ರೂಪ್ ಸೆಲ್ಫಿಗಳ ಹಾವಳಿ ಇದ್ದಿದ್ದೇ !! ಫೋಟೋಗೆ ಪೋಸ್ ಕೊಡಲು ಹುಚ್ಚರಂತಾಡುವ ನನ್ನಂಥ ಹುಡುಗಿ, ಹುಡುಗರ ದರ್ಶನವಾಗೋದು ಈ ಟ್ರಿಪ್ಪಿನ ಸಮಯದಲ್ಲೇ... ಹಾಗೇ ಪ್ರಕೃತಿಮಾತೆಯ ಸೊಬಗನ್ನು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಚಂದದ ಫ್ರೇಮಿನಲ್ಲಿ ಕಾಪಿಡುವ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರ "ಕ್ರಿಯೇಟಿವಿಟಿ"ಯ ಆಳ ತಿಳಿಯುವುದೂ ಅವಾಗಲೇ !!

                              ಹಗಲು ಹಾಡಾದರೆ ರಾತ್ರಿ ಕವಿತೆ. ಬೇಕಂತಲೇ ದೆವ್ವದ ಕತೆ ಹೇಳಿ ಹೆದರುವವರನ್ನು ಹೆದರಿಸುವ, ಹೆದರದವರನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ಎಬ್ಬಿಸಿ ನಿದ್ರಿಸಲು ಬಿಡದ ಹುಡುಗಿಯರು ಒಂದು ಕಡೆಯಾದರೆ ಹುಡುಗರದು ಬೇರೆಯೇ ಕತೆ... ರಾತ್ರಿ ಹಚ್ಚಿದ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಫೈರಿನ ಬೆಂಕಿ ಆರಿ, ಬೋದಿ ತಂಪಾದರೂ ಅವರ ಲವ್ ಟ್ರ್ಯಾಜೆಡಿಗಳು, ಬೈಕು, ಕಾರು, ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಕತೆಗಳು ಮುಗಿಯುವ ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲ !!

                                 ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ತೆರೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಟ್ರಿಪ್ ಮುಗಿದು ವಾಪಸ್ಸು ಹೊರಡುವ ಸಮಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಖುಷಿ, ಬೇಜಾರು ಎರಡೂ ಬೆರೆತ ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಪಯಣ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಕಳೆದ ಸವಿ ಕ್ಷಣಗಳು, ಆ ಸುತ್ತಾಟ, ಕುಣಿದಾಟ, ಮಂಗನಾಟಗಳೆಲ್ಲವೂ ಈಗ ನೆನಪ ಬುಟ್ಟಿ ಸೇರಿದ ಕುಸುಮಗಳು !! ಕೊನೆಗೂ ಊರು ಸೇರಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಿದಾಯ ಹೇಳುವ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ತಳಮಳ, ಅದೇನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತಹ ಭಾವ. ನಾಳೆಯಿಂದ ಮತ್ತದೇ ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸ ಎಂಬ ತುಸು ಬೇಸರ.... ಮರುದಿನದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇಡೀ ವಾರ ಆಫೀಸಲ್ಲಿ ಟ್ರಿಪ್ಪಿನಲ್ಲಾದ ಕತೆಗಳ ಮರು ಕ್ರೋಢೀಕರಣ, ಫೋಟೋಗಳ ಹಂಚಿಕೆ, ಜೊತೆಗೆ "ನೆಕ್ಸ್ಟ್ ಟ್ರಿಪ್ ಯಾವಾಗ?" ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯ ಆರಂಭ !!

- R.R.B.

ಭಾನುವಾರ, ಮಾರ್ಚ್ 3, 2019

ಬದುಕು ಚಿಕ್ಕದು, ಬದುಕಿಬಿಡಿ ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ !!

                                ಜೀವನ ಅನ್ನೋದು ಚ್ಯೂಯಿಂಗ್ ಗಮ್ ನ ಗುಳ್ಳೆಯ ಥರಾ. ಅವಧಿ ಕಡಿಮೆ. ಇವತ್ತು ಆರಾಮಾಗಿರೋ ನಾನು ಅರ್ಧ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹೃದಯಾಘಾತವಾಗಿ ಸಾಯಬಹುದು, ದಿನಾಲೂ ಓಡಾಡುವ ಅದೇ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಾಳೆ ಅಪಘಾತವಾಗಬಹುದು, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬಿ.ಪಿ. ಕಮ್ಮಿಯಾಗಿ ಉಸಿರು ನಿಲ್ಲಬಹುದು... ಅಂತ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ಆದ್ರೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ಯಾವತ್ತೂ ತಡವಾಗಿಲ್ಲ. "It's never too late to start something new..."

                     "ಈಗ ನಾವು ಬದುಕುತ್ತಿಲ್ಲವಾ?" ಎಂಬುದು ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಅಂದ್ರೆ ಜೀವ ಇದೆ ಅಂತ ಅರ್ಥ. ಆದ್ರೆ ನಮಗಿಷ್ಟವಾಗುವ, ನಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಯ ಬದುಕು ನಮ್ಮದಾ? ಒಮ್ಮೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಯಾಂತ್ರಿಕರಾಗುವ ಮುನ್ನ !! "ನಂಗೆ ಹಾಡೋದು(ಸಾಹಿತ್ಯ, ನೃತ್ಯ, ನಾಟಕ, ಯೋಗ, ಭಾಷಣ ಏನಾದ್ರೂ ಅಂದ್ಕೊಳ್ಳಿ) ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟ. ಆದ್ರೆ ಅದನ್ನೇ ನೆಚ್ಕೊಂಡಿದ್ರೆ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಏನ್ ಗತಿ?" ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ನಾವೇ ಹುಡುಕಬೇಕು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಸಂಜೆತನಕ ಬ್ಯಾಂಕಲ್ಲೋ, ಆಫೀಸಲ್ಲೋ ದುಡಿದು ಸಂಜೆ ಸಂಗೀತ, ನಾಟಕ, ಭರತನಾಟ್ಯ, ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಿಯುವ, ಕಲಿಸುವ ಜನರು ನಮ್ಮ ನಡುವೆಯೇ ಎಷ್ಟಿಲ್ಲ? ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಧ್ಯ - ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಗಟ್ಟಿ ಮನಸ್ಸಿದ್ದಲ್ಲಿ... ವೃತ್ತಿ - ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಬೇರೆಯಾದರೂ ಸಾಧಿಸುವ ಛಲವೊಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಅದ್ಭುತಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ, ನವ ಜೀವನದ ಪುಷ್ಟಿಗೆ !! ಏನು ಇಷ್ಟವೋ (ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ, ಹವ್ಯಾಸ) ಅದನ್ನೇ ಮಾಡಿದರೆ "ಬದುಕು" ಬದುಕಾಗುವುದು, ಕನಸು ನನಸಾಗುವುದು, ಸಂತಸದ ಹೊಳೆ ಹರಿಯುವುದು...

                       ಎಲ್ರೂ ಬಿ.ಕಾಂ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ನಾವೂ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಯಾರೋ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸಾಂಗ್ ಕೇಳ್ತಾರೆ ಅಂತ ನಾವೂ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಅದನ್ನೇ ಕೇಳಿದ್ರೆ, ಜೊತೆಗೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ನಿಮಗಿಷ್ಟವಾದ ಸಿನಿಮಾಗೋ, ನೆಮ್ಮದಿ ತರೋ ಪಾರ್ಕಿಗೋ, ಹೊಸ ಜಾಗಕ್ಕೋ ಹೋಗದೇ ಇದ್ರೆ ಬದುಕು ಬೇಸರದ ಗೂಡಾಗತ್ತೆ. ಹೊರಗೆ ನಗ್ತಾ ಇದ್ರೂ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿ ಅನ್ನೋದು ಸೂಜಿ ಥರಾ ಚುಚ್ತಾ ಇರತ್ತೆ. ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ "ನಾನು ಅವರಂತಿಲ್ಲ.." ಅನ್ನೋ ಕೀಳರಿಮೆ ಶುರುವಾಗತ್ತೆ... ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ - ನಾನು ಅವರಂತಿಲ್ಲ, ನಾನು ನಾನೇ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು.. ಆದ್ರೆ ನೆನಪಿಡಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಏಳುನೂರಾ ಎಪ್ಪತ್ತು ಕೋಟಿ ಜನರಲ್ಲಿ ನೀವೂ ಒಬ್ಬರು. ಆದ್ರೆ ನಿಮ್ಮಂಥದ್ದೇ ಇನ್ನೊಂದು ಜೀವ ಇಲ್ಲ!!

                              ಸಿಂಪಲ್ಲಾಗಿ ಹೇಳ್ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ಸಿ.ಎ. ಹತ್ರ ಹೋಗಿ 'ಎಪಿಜೆನೆಟಿಕ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿ' ಅನ್ನೋದು, ಪ್ರೈಮರಿ ಟೀಚರ್ ಹತ್ರ ಹೋಗಿ 'ಡಿ.ಟಿ.ಎ.ಎ. ಬಗ್ಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿ' ಅನ್ನೋದು ಎರಡೂ ಒಂದೇ.. ಫಲಿತಾಂಶ ಒಂದೇ... ಅದರ ಅರ್ಥ ಅವರಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನ, ಪ್ರತಿಭೆ ಇಲ್ಲಾ ಅಂತ ಅಲ್ಲ, ಅದರ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಷ್ಟೇ !! ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರೋ, ನಮಗಿಷ್ಟವಾಗಿರೋ ಕೆಲಸ, ಹವ್ಯಾಸಗಳನ್ನ ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದ್ರೆ ಸಾಕು. ಖುಷಿ ತಾನಾಗೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೆ. ಸಂತಸ ಮನದಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡುತ್ತೆ. ನೆಮ್ಮದಿಯ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುತ್ತೆ... ಬದುಕೊಂದು ಖಾಲಿ ಹಾಳೆ. ಕುಂಚ, ಬಣ್ಣ ಎರಡೂ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಚೆಂದದ ಚಿತ್ರವಾಗಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರಬೇಕಷ್ಟೇ... ಅಮ್ಮ ಹಚ್ಚಿದ ಹಣತೆ ಆರಿಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ನೋಡಿಬಿಡಿ ಬೆಳಕನ್ನು. ಬದುಕು ಚಿಕ್ಕದು, ಬದುಕಿಬಿಡಿ ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ !!

- R. R. B.

ಭಾನುವಾರ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 16, 2018

ಸಾಯುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ ನಾನು...

                       ಸಾಯುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ ನಾನು - ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾರದೋ ಧೂಳುಹಿಡಿದ ಫೈಲುಗಳ ತಲೆಬಿಸಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವಾಗ, ತಟ್ಟೆಯ ಬದಲು ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡುತ್ತಾ ಊಟದ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡುವಾಗ, ನಿಂತಲ್ಲೇ ಗಾಢ ಆಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಪಕ್ಕದವರ ಮಾತು ಕೇಳಿಸದೇ ಇದ್ದಾಗ....


                      ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸಾಯುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ - ಗೊಂದಲಗಳ ಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಜೇಡವಾಗಿ ಚೆಂದದ ಕ್ಷಣಗಳ ಅನುಭವಿಸಲಾರದಾಗ, ಆಫೀಸಿನ ಕೆಲಸದ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಪದೇ ಪದೇ ಬಂದ ಅಮ್ಮನ ಕರೆಯನ್ನು ನೋಡಿಯೂ ನೋಡದಂತಾಗುವಾಗ, ಬದುಕಿನ ಓಟದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಗೆಳೆಯ/ಗೆಳತಿಯ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನೇ ಮರೆತಾಗ, ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಖುಷಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ನಾನೇ ಕಳೆದುಹೋದಾಗ.....
               

              ನಾನು ಸಾಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ... ಜೀವವಿದ್ದೂ ಜೀವವಿಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತೇನೆ, ಇನ್ನೇನು ನಾನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವಾಗ ಅದು ಹೇಗೋ ಬದುಕಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ.... 

                ಬದುಕಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ ನಾನು - ಪುಟ್ಟ ಕಂದಮ್ಮನ ಮುಗ್ಧ ನಗುವನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಜೀವನದ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಆಸೆಗಳು ನೆರವೇರಿದಾಗ, ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಸಮಯ ವಿನಿಯೋಗಿಸುವಾಗ, ಬೇರೆಯವರ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿದಾಗ... ಬದುಕಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ ನಾನು - ಪುಟಾಣಿಗಳ ಮುದ್ದು ನೃತ್ಯ ನೋಡುವಾಗ, ಒಂದೊಳ್ಳೆ ನಾಟಕ ನೋಡುವಾಗ, ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿಯೊಡನೆ ಮನ ಬಿಚ್ಚಿ ಮಾತನಾಡುವಾಗ, ಬೇರೆಯವರ ಪರಿವಿಲ್ಲದೇ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಪಾನಿಪುರಿ ತಿನ್ನುವಾಗ, ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವಾಗ..... ಹೀಗೆಯೇ... ಹೇಗೋ ಬದುಕಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಪೂರ್ತಿ ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ. ಹುಡುಕಲು ಶುರುವಿಡುತ್ತೇನೆ ಕಳೆದು ಹೋದ ನನ್ನ...  


- R. R. B.

ಭಾನುವಾರ, ಏಪ್ರಿಲ್ 8, 2018

ಸಿಂಪಲ್ಲಾಗೊಂದ್ ಪ್ರೇಮಪತ್ರ

                  ಪ್ರೀತಿಯ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ, ನಿನ್ನ ನೋಡದೇ ತುಂಬಾ ದಿನ ಆಯ್ತು. ಹೇಗಿದೀಯಾ? ಯಾವಾಗ ಸಿಗ್ತೀಯಾ?... ನೀನಿಲ್ಲದ ಬದುಕು ಒಂಥರಾ ಬೋರಿಂಗ್ ಕಣೋ - ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಇಲ್ಲದ ಮೊಬೈಲ್ ಹಾಗೆ. ಯಾವಾಗ ನಿನ್ನ ನೋಡ್ತೀನೋ, ಪಟಪಟ ಅಂತ ಮಾತಾಡ್ತೀನೋ ಅಂತನಿಸ್ತಿದೆ. ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ನಿನ್ನ ಜೊತೆನೇ ಇದ್ದರೂ ಸಾಕಾಗಲ್ಲ ನಂಗೆ. ಉರುಳೋ ಕಾಲಚಕ್ರವನ್ನು ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸೋ ಹಾಗಿದ್ದಿದ್ರೆ...!!


                     ಬದುಕೊಂದು ಚಂದದ ಪುಸ್ತಕವಾದ್ರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಮುದ್ದಾದ ಅಧ್ಯಾಯ ನೀನು. ಅದರ ಪ್ರತಿ ಪುಟದಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿರಲಿ ಎಂಬ ಹೆಬ್ಬಯಕೆ ನನ್ನದು. ಗೆಳೆಯಾ, ನಾನು ವಾಣಿಜ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ ಓದಿದ್ದೇ ವೇಸ್ಟು. ನನಗೆ ಅಂಥ ತುಟ್ಟಿಯಾದ ಆಸೆಗಳೇನಿಲ್ಲ ಬಿಡು, ಸುಂದರ ಸಂಜೆಗಳಲಿ ಇಬ್ಬರೇ ಕೈಕೈ ಬೆಸೆದು ಗಮ್ಯವಿಲ್ಲದೇ ಸಂಚರಿಸಬೇಕು, ಬದುಕು ಸಾಗಿಬಂದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿನ ಚೆಂದದ ನೆನಪುಗಳ ಕಲ್ಲನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸಿಹಿಯಾದ ನಾಳೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕನಸುಗಳ ಮೂಟೆ ಕಟ್ಟಬೇಕು. ಅದನ್ನು ನನಸು ಮಾಡುವ ಬಗ್ಗೆ ತುಸು ಗಂಭೀರ ಮಾತುಕತೆಯೂ ಬೇಕು. ಕಡಲ ಕಿನಾರೆಯ ಮರಳಿನಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಹೆಸರು ಬರೆಯಬೇಕು. ಅಲೆಗಳು ಆಟವಾಡುವುದ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಒಂದರೆ ಘಳಿಗೆ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನೇ ಮರೆಯಬೇಕು. ನನ್ನ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಮಾತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಗುಳುನಗೆಯಿಂದ ಕೇಳಿಸಿಕೊ ಸಾಕು. ನಿನ್ನ ಅಕ್ಕರೆಯ ಮುತ್ತಿರುವಾಗ ಸಾಗರದ ಮುತ್ತೇನೂ ನನಗೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುವಾಗ ಮುದ್ದಾದ ಕಪ್ಪೆಚಿಪ್ಪು ಸಿಕ್ಕರೆ ಅದರ ಒಡತಿ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಎಂಬುದು ನೆನಪಿರಲಿ. 


                       ಗಂಜಿಯಾದರೂ ಸರಿ, ಬೆಳದಿಂಗಳ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಟೆರೇಸ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕೈತುತ್ತು ತಿನಿಸಬೇಕು. ಅದು - ಇದು ಅಂತ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೇ ಹರಟಬೇಕು. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಮೌನದಲ್ಲೇ ಯುಗಳಗೀತೆ ಹಾಡಬೇಕು. ಕೊನೆಗೆ ಚಂದ್ರನೂ ನಾಚುವಂತೆ ಒಂದಾಗಬೇಕು. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ನೋಡಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಆಂಟಿ ಅಸೂಯೆ ಪಡಬೇಕು..... ಅಷ್ಟಾದರೆ ಬಾಳಿಗೊಂದು ಸಾರ್ಥಕತೆಯ ಸ್ಪರ್ಷ. 


                      ಹೇ..‌. ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಕಥೆ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಮಗು ಓದಿ, ಅದು ಮದುವೆಯಾಗುವವರೆಗಿನ ಆಲೋಚನೆಗಳ ನೀಲಿನಕ್ಷೆ ಅದ್ಯಾವಾಗಲೋ ತಯಾರಾಗಿದೆ!! ಸದ್ಯಕ್ಕಿಷ್ಟು ಸಾಕು. 

ನಿನ್ನ ಕರೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ,
ಇಂತಿ ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿ


- R. R. B.
Note : ಈ ಸಾಲುಗಳು ಕೇವಲ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಮಾತ್ರ !!

ಭಾನುವಾರ, ಮಾರ್ಚ್ 25, 2018

ಅಭಿಲಾಷೆ...

                   ಮರಣದಂಡನೆ ರದ್ದಾಗಬೇಕೆಂಬ ಮಹತ್ತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ ಹೊತ್ತು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಜೀವವನ್ನೇ ಪಣಕ್ಕಿಡುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಯುವಕನೋರ್ವನ ಬದುಕ ಕಥನವೇ 'ಅಭಿಲಾಷೆ'ಯ ಜೀವಾಳ. ಅಂದ ಹಾಗೆ 'ಅಭಿಲಾಷೆ' ಎಂಬುದು ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಲೇಖಕರಾದ ಯಂಡಮೂರಿ ವೀರೇಂದ್ರನಾಥ್ ಅವರ ಕಾದಂಬರಿ. (ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅನುವಾದ - ಸಂಡೂರು ವೆಂಕಟೇಶ್) ಹಿಂದೆಯೇ ಇದನ್ನು ಓದಿದ್ದೆನಾದರೂ ಇದರ ಕುರಿತು ಹೇಳುವ ಮನಸ್ಸಾಗಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಈಗ...

                   ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಓದಲು ಕುಳಿತವಳು ಪೂರ್ತಿ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆಯೇ ಊಟ ಮಾಡಿದ್ದು. ಯಂಡಮೂರಿಯವರ ಬರಹಗಳೇ ಹಾಗೆ. ಆರಾಮಾಗಿ ಓದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತವಲ್ಲದೇ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಬೋರೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ - ಕಡಲಕಿನಾರೆಯಲ್ಲಿ ಅಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡಿದ ಹಾಗೆ !!... 

                ಹಲವಾರು ದೇಶಗಳು ಮರಣದಂಡನೆಯನ್ನು ರದ್ದುಮಾಡಿವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಭಾರತದಲ್ಲಿನ್ನೂ ಸ್ಟೇ ಆರ್ಡರ್ ಗಳ ಹಂತದಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಈ ಕಠೋರ ಶಿಕ್ಷೆಯಿಂದಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ಅಮಾಯಕರು ತಾವು ಮಾಡಿರದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನೇ ನಂಬಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಡಕುಟುಂಬಗಳೆಷ್ಟೋ ದಿಕ್ಕಾಪಾಲಾಗಿ ಹೋಗಿವೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಮ್ಮ ನಡುವೆಯೇ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮನೆಯ ಸದಸ್ಯನೊಬ್ಬ ತನ್ನದಲ್ಲದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಈ ಲೋಕದಿಂದಲೇ ಕಣ್ಮರೆಯಾದಾಗ ಅವನ ಕುಟುಂಬದ ನೋವನ್ನು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?? ಕೊಲೆ ಮಾಡುವುದು ಘೋರ ಅಪರಾಧ ಎಂಬುದು ಸರಿ. ಆದರೆ ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥನನ್ನು ಸಾಯಿಸುವುದೆಷ್ಟು ಸರಿ? ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಸಮಂಜಸ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಒಬ್ಬರ ಜೀವತೆಗೆಯಲು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅನುಮತಿ ಕೊಟ್ಟವರ್ಯಾರು?...ಹೀಗೆ ಆಲೋಚನಾಸರಣಿ ಕಾದಂಬರಿ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗುತ್ತದೆ... 

                    ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸರ್ವೋತ್ತಮರಾವ್, ಚಿರಂಜೀವಿ, ಅರ್ಚನಾ, ಪ್ರಕಾಶ್, ಸ್ಪೂರ್ತಿ, ದಾರಾಸಿಂಗ್, ಓಬಳೇಶ, ವಿಷ್ಣು ಶರ್ಮ, ಸುಶೀಲಾ....ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಕಾದಂಬರಿಯ ಆಳಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತವೆ. ಓದುವ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ "ಮುಂದೇನು?.." ಎಂಬ ಆಸಕ್ತಿ, ಉದ್ವೇಗವನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತವೆ. ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಒಬ್ಬರು ಚಾಣಾಕ್ಷರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ದೊಡ್ಡ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಲು ಹೋಗುವಾಗ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ತಪ್ಪುಗಳೇ ಮುಳುವಾಗಿ ಜೀವನವೇ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುವ ದಾರಿಗಳೇ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿವೆ ಎಂಬ ಅಭದ್ರತಾ ಭಾವ ಮೂಡುತ್ತದೆ.... ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಕಾನೂನಿನ ಲೋಪಗಳ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಬೀರುತ್ತಲೇ ಮರಣದಂಡನೆಗೊಳಗಾದ ಖೈದಿಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಯಂಡಮೂರಿಯವರು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾಳೆ ಸಾಯುತ್ತೇನೆಂದು ತಿಳಿದಾಗ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವನೆಗಳು, ಗೊಂದಲಗಳು, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಕೊನೆಯಾಸೆ, ನಿರಾಸೆ, ಜಿಗುಪ್ಸೆ, ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಿಲುವು, ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನದ ಕಡೆಗಿನ ಒಲವು, ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂಥ ತಳಮಳ, ಸಂಕಟ ಎಲ್ಲವೂ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ!! 

                  ಹೋಟೇಲಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಜೋರಾಗಿ ಸೀನಲೂ ಭಯಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಂಜಿಕೆಯ ಯುವಕ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಗುರಿಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗುವ ಆ ಪಯಣ ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಥೆಯ ಮೆರುಗೆನ್ನಬಹುದು. ಎಲ್ಲ ಕಾದಂಬರಿಯಂತೆ ಇದರಲ್ಲೂ ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ ಇದೆಯಾದರೂ ಕೊಂಚ ವಿಭಿನ್ನ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಏನೋ ಊಹಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಮಹತ್ತರ ಬದಲಾವಣೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹಣ, ಕೀರ್ತಿಯ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ಜನ ಹೀಗೂ ಇರುತ್ತಾರಾ?... ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತದೆ. "ಸೆಕ್ಷನ್ ೩೦೨ ರದ್ದಾಗಬೇಕು..." ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ಓದಿಮುಗಿಸಿ ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚುವಾಗ ಒಂದರೆ ಕ್ಷಣ ತಲೆ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ.. 
     
                   ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಹಲಾವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಉದ್ಭವ !!... ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಆಲೋಚನಾಲಹರಿಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಮುಖಗಳು - ಹರಿಯುವ ನದಿಯ ತಿರುವಿನ ಹಾಗೆ!! ಅದೇನೇ ಇರಲಿ, 'ಅಭಿಲಾಷೆ'ಯನ್ನು ಓದಿ ನಂಗಂತೂ ಖುಷಿ ಆಯ್ತು. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ನೀವೂ ಓದಿ ಹೇಗಿದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿ... :) :) 

 - R.R.B.

ಸೋಮವಾರ, ಜನವರಿ 22, 2018

ಅನಾವರಣ

                      ಮನಸ್ಸು ಅನ್ನೋದು ಒಂಥರಾ ಊಸರವಳ್ಳಿ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ. ಎಲ್ಲಿ, ಯಾವಾಗ ಯಾವ ಬಣ್ಣವೋ ಯಾವ ಭಾವವೋ! ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆ ನಮಗೇ ಅಚ್ಚರಿ ಆಗತ್ತೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ನನ್ನಂಥ ಭಾವುಕರಿಗಂತೂ ಕ್ಷಣಕ್ಷಣವೂ ಭಾವಗಳಲಿ ವರ್ಣಬದಲಾವಣೆ... ಮಹಾನಗರಿಯ ಈ ಬದುಕು ಕಲಾವಿದ ರಚಿಸಿದ ಚಿತ್ತಾರಭರಿತ ವರ್ಣಚಿತ್ರದಂತೆ. ಒಂದೊಂದು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಕುಂಚ ಅದ್ದುವಾಗಲೂ ಕಲಾವಿದ ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಾವೂ ಹಾಗೆ ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸಿದರೆ ಬದುಕು ಸುಂದರ ಬಣ್ಣಗಳ ಸೊಗಸಿನ ಚಿತ್ತಾರ ! ಆದರೆ ಈ ಮನಮರ್ಕಟ ಯಾವಾಗ ಯಾವ ಮರ ಏರುವುದೋ ಬಲ್ಲವರಾರು??...

                     ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮನಕೆ ಬೇಸರದ ಪೊರೆಯ ಆವರಣ. ಆಗ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಸಮಸ್ಯೆಗಾಳಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತವೆ. ಚಳಿಗಾಲದ ಮುಂಜಾನೆ ಏಳುವುದೇ ಒಂದು ಬೇಜಾರು. ಎದ್ದು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ತಯಾರಾದರೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ತಡವಾಯ್ತು ಎಂಬ ಕಳವಳ. ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕಾದರೂ ಬಸ್ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ತಳಮಳ. ಕಡೆಗೂ ಬಸ್ಸೇರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ "ಫುಲ್ ರಶ್" ಎಂಬ ಸಿಟ್ಟು. ನೀಟಾಗಿ ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡಿದ ಬಟ್ಟೆ ಬಿ.ಎಂ.ಟಿ.ಸಿ.ಯ ನೂಕುನುಗ್ಗಲಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಳೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕೊಳೆ ಆಯ್ತೆಂದು ಕಸಿವಿಸಿ. ಬಸ್ಸಿಳಿದು ಆಫೀಸಿಗೆ ಕಾಲಿಡುವವರೆಗೂ "Boss" ಬೈದರೆ ಏನುತ್ತರ ಕೊಡಬೇಕೆಂಬ ತಯಾರಿ. ಆಫೀಸಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸಗಳ ಪಟ್ಟಿಯೋ ಹನುಮಂತನ ಬಾಲವೇ ಸರಿ! ಜೊತೆಗೆ ಯಾರದೋ ತಪ್ಪಿಗೆ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಯಿಂದ ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭಾಗ್ಯ! ತಪ್ಪು ತನ್ನದಲ್ಲವೆಂದು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೆ "ನನಗೇ ಎದುರುತ್ತರ ಕೊಡ್ತೀಯಾ?" ಎಂಬ ಬೈಗುಳ ಬೋನಸ್ ! ಮನಸ್ಸು ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೇಗೋ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಾಕು ಸಾಕಾಗಿರತ್ತೆ....ಇನ್ನು ಬಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಯುವ ಗೋಜಲೇ ಬೇಡವೆಂದು ಕ್ಯಾಬ್ ಬುಕ್ ಮಾಡಲು ಹೋದರೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಕ್ಯಾಬ್ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಸಿಟ್ಟು. ಆಟೋ ಹಿಡಿಯೋಣವೆಂದರೆ "ಒಂದು ಆಟೋನೂ ಸಿಕ್ತಾ ಇಲ್ಲ"ವೆಂಬ ಕೋಪ. ಆಟೋ ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ "ಅಬ್ಬ!.." ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ರೆ ಆಟೋದವನು ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಅಂತ ಅರ್ಧ ಬೆಂಗಳೂರು ಸುತ್ತಿಸಿ ನಂತ್ರ ಇಳಿಸಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಇಳಿಸ್ತಾನೆ. ಗೊಣಗುತ್ತಾ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ರೆ ಚಿಲ್ಲರೆ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಸಮಸ್ಯೆ. ಹೇಗೋ ಸರಿಯಾದ ಮೊತ್ತ ಕೊಟ್ಟು ರೂಂ ಸೇರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತಲೆ ಕಾರ್ಪೋರೇಷನ್ ತೊಟ್ಟಿ !.. 

                " ಈ ಜೀವನ ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೇನಾ? ಏನೋ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಊರು, ತಂದೆ - ತಾಯಿಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮಹಾನಗರಿಯ ಮಡಿಲೇರಿದ್ದು ಇದಕ್ಕೇನಾ? ಕೇವಲ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸಂಬಳವೇ ಈಗೀಗ ನನ್ನ ಖುಷಿಯಾ? ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾ ಬಯಸಿದ ಬದುಕಾ?.... ಛೇ, ನನ್ನ ಆಯ್ಕೆ ತಪ್ಪಾಗಿ ಹೋಯ್ತಾ????......" ಅಂತೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮೆದುಳನ್ನು ಇಲಿಯಾಗಿ ಬಿಲಕೊರೆದ ಭಾಸ !.. "ಯಾಕೋ ಈ ದಿನವೇ ಸರಿಯಿಲ್ಲ.." ಎಂದು ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಮೊಬೈಲ್ ಹಿಡಿದರೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಗಂಟೆ ಹನ್ನೆರಡು ದಾಟಿರುತ್ತದೆ. ಮರುದಿನ ಏಳುವಾಗ ಮತ್ತೆ ಲೇಟ್ ! ಮತ್ತದೇ ಚಕ್ರದ ಪುನರಾವರ್ತನೆ!!.... 

                    ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಬದುಕಂದ್ರೆ ಬರಿ ಇಷ್ಟೇ...ಅಂತ ಅಂದ್ಕೊಳ್ಳೋದು ತಪ್ಪಾಗತ್ತೆ! ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ಮನಸ್ಸು ಸುಮ್ನೆ ಸುಮ್ನೆ ಖುಷಿ ಪಡೋದನ್ನ ಕಲಿಸುತ್ತೆ. ಎಷ್ಟೇ ಬೇಜಾರಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನಗುವ ಮಗುವಿನಂತಾಗಿರುತ್ತೇವೆ. ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕಾಲ್ಗೆಜ್ಜೆ ತೊಟ್ಟಾಗ ಹೇಗೆ ನಲಿಯುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ ಕುಣಿಯುತ್ತದೆ ಈ ಮನ! ಸಂತಸಕ್ಕೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾರಣಗಳು ಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ! ಸುರಿವ ಸೋನೆಗೆ, ಹರಿವ ಝರಿಗೆ, ತಂಬೆಲರ ಆಲಿಂಗನಕೆ, ಇಬ್ಬನಿಯ ಚುಂಬನಕೆ ಕಾರಣ ಹುಡುಕುವುದನ್ನು ಬಿಡಿ...

          ಸುಮ್ಮನೆ ಆ ಮಧುರ ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದರಲ್ಲೇ ಅಪಾರ ಖುಷಿ ಅಡಗಿದೆ. ಅಗಾಧ ಆನಂದದ ಅಲೆಯಿದೆ...! ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನಮರ್ಕಟದ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಖುಷಿಯ ಹಣ್ಣುಗಳ ಗೊಂಚಲೇ ಇರುತ್ತವೆ! ಆಗ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ನಗು, ಮುಂಜಾನೆ ಏಳುವಾಗಲೇ ನವೋತ್ಸಾಹ, ಇವತ್ತೇನೋ ಒಳಿತಾಗುತ್ತದೆಂಬ ಭಾವ! ಬೇಗನೆ ತಯಾರಾಗಿ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟಾಗ ರೂಂಮೇಟ್ "ಬಾಯ್, ಹುಷಾರು..." ಎಂದರೆ ಅವರ ಕಾಳಜಿ ನೆನೆದು ಪುಟ್ಟ ಮನಕೆ ಸಂತಸ. ತುಟಿಯಂಚಿನಲಿ ಕಿರುನಗೆ. ಬೇಗ ಬಸ್ ಸಿಕ್ಕರೆ ಖುಷಿ, ಸೀಟು ಸಿಕ್ಕರಂತೂ ಮನದಲಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದ ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬ! ಆಫೀಸಿಗೆ ಬೇಗನೆ ತಲುಪಿದ್ದಕ್ಕೆ ಆನಂದ. ಎಷ್ಟೇ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿರಲಿ, ತಲೆಬಿಸಿಯಿರಲಿ, ಅದೇ ಸಮಾಧಾನದ ಮೊಗ ಹೊತ್ತು "ಗುಡ್ಮಾರ್ನಿಂಗ್.." ಎನ್ನುವ ವಾಚ್ ಮೆನ್ ಗೆ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು "ವೆರಿ ಗುಡ್ಮಾರ್ನಿಂಗ್" ಎಂದು ಒಳಹೋಗುವ ಕ್ಷಣದ ಭಾವಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವೇ! ಎಸಿ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಸಮಯದ ಪರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ದುಡಿವ ಮನಕೆ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಸಿನೆಮಾ ಥಿಯೇಟರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಭಾಸ! ನಿಜ ಜೀವನದ ಪ್ರಾರಂಭ ಆಫೀಸಿನ ಗೇಟಿನಿಂದಾಚೆಯೇ ಎಂಬ ತುಂಬು ಭಾವ... ಫುಟ್ಪಾತಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹೂಮಾರುವ ಹೆಂಗಸಿನ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿನ ಹೊಳಪು ಬೇಸರದ ಮನಕೊಂದು ಪವರ್ ಫುಲ್ ಟಾನಿಕ್!!.. ಪಾರ್ಕಿನಲಿ ಕೇಳಿಬರುವ ಹಿರಿಯರ ಮುಗಿಯದ ಹರಟೆಯಿಂದ ಮನದಲೊಂದು ಪುಟ್ಟ ನಗು, ಬಲೂನು ಮಾರುವ ಹುಡುಗನ ತಾಳ್ಮೆ ನೆನೆದು ಅಂತರಾಳದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಉತ್ಸಾಹಕಾರಂಜಿಯ ಚಿಲುಮೆ! ಇರುವ ಸಣ್ಣ ಟೆರೇಸಿನಲ್ಲೇ ಮಡಿಕೆಯಲಿ ಹೂಗಿಡ ಬೆಳೆದು, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನೀರೆರೆಯುವ ನೀರೆಯ ಕಂಡಾಗ ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥ ಅರಿವ ಕುತೂಹಲ, ಎಲ್ಲ ಮರೆತು ಕೂಡಿ ಆಡುವ ಚಿಣ್ಣರ ಕಂಡಾಗ ಬಾಲ್ಯವ ನೆನೆದು ನವಿರಾದ ಕಂಪನ, ದಿನವೂ ಓಡಾಡುವ ಹಾದಿಯ ಕಲ್ಲು ಕಲ್ಲಿಗೂ ಕಿವಿಯಿದ್ದರೆ ನನ್ನೀ ತರಹೇವಾರಿ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದನೆ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ...ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ.... 

              ಭಾವಗಳ ಬಂಡಿ ಏರಿ ಹೊರಟರೆ ತಲುಪುವ ಗಮ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಆ ಯಾತ್ರೆಯ ಅನುಭವಗಳ ಗೊಂಚಲು ಹಾಗೂ ಅದರಿಂದಾದ ಅರಿವೇ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸುತ್ತವೆ...ಬಹುಶಃ ಬದುಕು ಬಣ್ಣ ಪಡೆವ ಕಾಲ ಅದೇ ಇರಬಹುದು....!! ಮಳೆಗಾಲದಲಿ ತೋಡಿನಲ್ಲಿ ಕಾಗದದ ದೋಣಿ ಬಿಡುವಾಗಲೇ "ದೋಣಿ ಸಾಗಲಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲಿ ದೂರ ತೀರವ ಸೇರಲಿ...." ಎಂದು ಕುವೆಂಪುರವರ ಗೀತೆಯನ್ನು ಭಾವತುಂಬಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಲ್ಯವನು ದಾಟಿ ಇದೀಗ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಹಳೆಯ ಮುಗ್ಧತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ತುಸುವಾದರೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರೆ ಬದುಕು ಬಲು ಸುಂದರ....! 

                ಖುಷಿ ಅನ್ನೋದು ಕೆ.ಆರ್.ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿನಿಂದ ಕೊಂಡು ತರುವ ತರಕಾರಿಯಲ್ಲ, ನೋವು ಅನ್ನೋದು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಆಕಾಶದಿಂದ ಉದುರೋ ಉಲ್ಕೆಯೂ ಅಲ್ಲ.... ಎಲ್ಲವೂ ಇರುವುದು ನಮ್ಮೊಳಗೆ. ಕೇವಲ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ ...!

- R.R.B.

ಭಾನುವಾರ, ಜನವರಿ 14, 2018

ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿಯ ಬಿಚ್ಚು ಮಾತುಗಳು...

               ಇನಿಯಾ, ನಂಗೆ ಗೊತ್ತು - ಈ ಓಲೆ ಓದಿದ್ಮೇಲೆ ನೀನು ತುಂಬಾ ಅಳ್ತೀಯ ಅಂತ. ಆದ್ರೆ ಕೆಲ ವಿಷ್ಯಗಳು ನೇರವಾಗಿದ್ರೇನೇ ಒಳ್ಳೇದು ಅಂತ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಳೆಯಿಂದ ನಾನೀಗ ಪರಿಶುದ್ಧ. ನಿನ್ನ ಭರವಸೆಯ ನುಡಿಗಳೇ ನನ್ನೀ ಬದುಕಿಗೆ ಆಧಾರಸ್ತಂಭ. ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳು ನನ್ನ ಬಾಳಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಘಳಿಗೆಗಳು.....

                    "ನೀನೇ ನನ್ನ ಜೀವ" ಅನ್ನೋ ದೊಡ್ಡ ಮಾತು ನಾ ಹೇಳಲಾರೆ ಗೆಳೆಯಾ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ನಿನ್ನ ಆಗಮನದ ಮೊದಲೂ ನಾನು ಬದುಕುತ್ತಿದೆ ನನಗಾಗಿ... ಆದರೆ ನೀ ಬಂದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಬಾಳಪುಟದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಸವಿನೆನಪುಗಳ ದಾಖಲೀಕರಣ...ಖಾಲಿ ಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಚೆಂದದ ಚಿತ್ತಾರ ಬರೆದವ ನೀನು! ನನ್ನಂತರಂಗದ ಮೌನಕ್ಕೆ ಮಾತಿನ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟವ ನೀನು! ನಾ ಕಾಣೋ ಕನಸಿಗೆ ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಅರ್ಥ ಕಲ್ಪಿಸಿದವ ನೀನು! ಏಕತಾನತೆಯ ವೇಳೆಯಲಿ ನವಿರಾದ ಏರಿಳಿತ ತಂದವ ನೀನು! ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿಯಂತವಳನ್ನು ಆಗಾಗ ಹೆಣ್ಣಾಗಿಸಿದ್ದು ನೀನು! ಜೀವನದ ಗಮ್ಯಗಳತ್ತ ಗಮನ ತಂದವ ನೀನು! ಪ್ರೀತಿ ಬೊಗಸೆಯೊಳಗಣ ನೀರಲ್ಲ, ಅದು ಸಾಗರದಂತೆ ವಿಶಾಲ ಎಂದು ಕಲಿಸಿದ್ದು ನೀನು! ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ತಿಳಿಯದೇ ಮೂಡುವ ನನ್ನ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ನೀನು.....!! 

                   ಇದಕ್ಕೆ ನಾನು ಎಂದೆಂದೂ ಚಿರ ಋಣಿ... ಗೆಳೆಯಾ, ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷವೂ ನನ್ನ ಮನದಂಗಳದಿ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರು...ಅತಿಯಾದರೆ ಅಮೃತವೂ ವಿಷವಂತೆ. ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಅಷ್ಟೆತ್ತರ ತಲುಪಿದೆ. "ಈ ಮಟ್ಟದ ಅನುರಾಗಕ್ಕೆ ನಾನು ಅರ್ಹಳೇ?" ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ ಮಿತ್ರಾ... ನೀನಿಲ್ಲದೇ ಬದುಕೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಷ್ಟು ಗೀಳು ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ... ಆದರೆ ಬಾಲ್ಯದ ಕನಸುಗಳ ನನಸಾಗಿಸೋ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇನ್ನೂ ಬಾಕಿಯಿದೆ. ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಡದಿಯಾಗೋ ಮುನ್ನ ಅಪ್ಪ - ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಸಾರ್ಥಕ ಮಗಳಾಗಬೇಕು ನಾನು... ಕಂಡ ವರ್ಣರಂಜಿತ ಸ್ವಪ್ನಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ತುಂಬಿ ಸಾಕಾರ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟು ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಪಡೆಯಬೇಕು ನಾನು... ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿನ್ನಿಂದ ನನ್ನ, ನನ್ನಿಂದ ನಿನ್ನ ಬಿಟುಗಡೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಗೆಳೆಯಾ... 

                   ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ - ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ವಿರಹಕ್ಕಿದೆಯೆಂದು ! ನಿನ್ನೀ ಕಪ್ಪು ಕಂಗಳ ಚೆಲುವೆ ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಹೋದಳೆಂದು ಎಂದೂ ಭಾವಿಸ್ಬೇಡ... ತುಸು ವಿರಾಮಬೇಕಿದೆ ಸಿಹಿನೆನಪುಗಳ ಸವಿಯಲು. ಖಾಲಿಯಾಗಬೇಕಿದೆ ಹೊಸತನವ ತುಂಬಿಕೊಳಲು. ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಬೇಕಿದೆ ಯೋಚನೆಗಳ ಬಂಡಿ ಏರಲು..... 

               ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತೇನೆ - ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂತಸದ ಘಳಿಗೆ ಹೊತ್ತು. ಆಗ ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಸವಿಯೋಣ..ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬೆಳಕಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಪ್ರೀತಿಯ ತುತ್ತು ತಿನಿಸೋಣ..ಮನ ಬಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಹರಟೋಣ..ಕತ್ತಲೂ ನಾಚುವಂತೆ ಕೂಡೋಣ... ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಈ ಗೆಳತಿ ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನಲ್ಲುಳಿಯುತ್ತಾಳೆಂಬುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ. ಅದು ಹುಸಿಯಾಗದಿರಲೆಂದು ಆಶಿಸುತ್ತಾ... 

 - R. R. B.

ಒಡಲ ದನಿ..

                    ನಾವೀಗ ಬಹಳ ಪ್ರಗತಿ ಸಾಧಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಯಾವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲೂ ಯಾರಿಗೂ ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲ... ತುಂಬಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆ - ಪಕ್ಕ ಇರುವವರೊಂದಿಗಲ್ಲ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸ್ಕ್ರೀನಿನ ಜೊತೆ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕುಳಿತು ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿಡುವ so called "ಮೊಬೈಲ್" ಎಂಬ ಸಾಧನದ ಜೊತೆಗೆ..... ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತೇವೆ - ಜೀವನದ ಸುಂದರ ಅನುಭೂತಿಗಳಲ್ಲಲ್ಲ, ಸ್ನೇಹ - ಬಾಂಧವ್ಯಗಳ ಮಡಿಲಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ, ಆಫೀಸಿನ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ...ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಸಾಕೆನ್ನಿಸಿಬಿಡುವ ನಮ್ಮದಲ್ಲದ ವೃತ್ತಿಜೀವನದಲ್ಲಿ.... 

               ನಾವು ಸಾಕಷ್ಟೇ ಬೆಳೆದಿದ್ದೇವೆ... ಬಾಲ್ಯದ ಹಾಗೆ ಬರೀ ಮುಗ್ಧತೆಯಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾರ್ಥದ ಪರದೆಯಿದೆ. ಆಗ ಯಾವುದನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದ ನಾವು ಈಗ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ "ಲೆಕ್ಕಿಸುತ್ತೇವೆ". ಕೂಡುವ, ಕಳೆಯುವ, ಗುಣಿಸಿ ಭಾಗಿಸುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ...ಅಯ್ಯೋ, ನಾವು ವಾಣಿಜ್ಯ ಪದವೀಧರರು ಸ್ವಾಮಿ!! ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೇ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ. ಅದೇ ನಮ್ಮ ಕರ್ಮ !!! 

                  ನಾವು ತುಂಬಾ ಬದಲಾಗಿದ್ದೇವೆ... ಸುಮ್ಮನೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಯಾರನ್ನೋ ಕಂಡು ಮುಗುಳ್ನಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಳತೆ - ಅಂದಾಜು ಮಾಡಿ, ಕೆಲಸ ಆಗಬೇಕೆಂದರೆ ತುಸು ನಕ್ಕ ಹಾಗೆ ನಟಿಸುತ್ತೇವೆ...ಆಗೆಲ್ಲಾ ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಕಾಗದದ ದೋಣಿ ಮಾಡಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮನ ಈಗ ಮಹಾನಗರದ ಆಫೀಸೊಂದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು " ಥೂ...ಈ ಮಳೆ ಯಾಕಾದ್ರೂ ಬರತ್ತೋ.." ಅಂತ ಕಸಿವಿಸಿಗೊಳ್ಳುತ್ತೆ...ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯವಾಗಿ ಸ್ನೇಹ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ ಈಗ ಹಳೇಯದಾಯ್ತು. ಈಗೇನಿದ್ರೂ ದಿನವಿಡೀ ಒಂದೇ ಸೂರಿನಡಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೂ, ಒಂದೇ ಕಾಲೇಜಲ್ಲೇ ಕಲಿತರೂ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕಳಿಡುತ್ತಲೇ ಎಲ್ಲರೂ "ಅಪರಿಚಿತ" ರಾಗಿಬಿಡ್ತಾರೆ... 

                 ನಾವು ಬಲು ಚುರುಕಾಗಿದ್ದೇವೆ... ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಲಿತಿದ್ದೇವೆ. ಮಾನವೀಯತೆ? ಅಯ್ಯೋ, ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಮಾರ್ಕೆಟ್ಟಿನಲ್ಲೂ ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಹೀಗಾಗಿ ನಾವು ಅದನ್ನ ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ...ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತ ಉದ್ದದ ಕವನ ಬರೆಯೋಣ ಅಂತ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ... ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ಕಣ್ಮುಂದೇ ಅಪಘಾತವಾದ್ರೂ ನೋಡದೇ ಗಡಿಬಿಡಿಯಿಂದ ಓಡುವ ನಮ್ಮಂಥವರಿಗೆ ಕಥೆ - ಕವನ ಓದಲು ಪುರ್ಸೊತ್ತೆಲ್ಲಿರತ್ತೆ?... ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಾದೆ.... 
#ಮಾತೀಗ_ಮೌನದ_ಮಡಿಲಲ್ಲಿ.... 

 -R.R.B.

ಬುಧವಾರ, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 11, 2017

Untitled...

                    She was very emotional... Might be the result of some situations. The girl was not as same as before.... Her mind was filled with several thoughts.... She was neither talking to nor talking about anybody. Her heart was asking a same question again and again... "Am I not deserve anything?...At least a little love, affection, respect, a small crazy friend circle, recallable funny memories.....At least a tight hug when I am down.....? 

                     No...!!! Sad but true...She didn't have anything in her life...In other words you people can easily say, she was never satisfied with what she has !... Sometimes, to understand a particular circumstance, you need to stand in the shoes of others... She might have a series of situations which made her to build a negative attitude towards "LIFE".... But the actual problem starts when she faces the same situation again and same kind of people, who leave her when she is not doing well.... For you, may be " it's a waste of time" to convince her all about being "POSITIVE"... But that simple advice may convert her whole life style....She may accept the reality, she may learn how to love life, how to live life, how to build a strong, beautiful career in her own way.... Just by your valuable words, " YOU" can be the "INSPIRATIONAL PERSON" for her life.... 

                          That "She" may represent you, me or anyone among us....So please never underestimate anyone and try to bring "SMILE" on other's face...It's all about You.... 
#Happy_International_Day_of_the_GIRL_Child..... 

 - R. R. B.

ಸೋಮವಾರ, ಆಗಸ್ಟ್ 7, 2017

ಅಂತರಾಳಕ್ಕಿಳಿದ "ಅಕ್ಕು"...

                    ರೆಕ್ಕೆ ಬಲಿತ ಹಕ್ಕಿ ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ಹಾರಿದರೇನೆ ಚೆಂದ. ಸುಂದರ ಮೊಗ್ಗು ಅರಳಿ ಹೂವಾಗಿ ಸುವಾಸನೆ ಬೀರಿದರೇನೇ ಅಂದ... ಅವುಗಳ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಬರುವುದು ತರವಲ್ಲ, ಜೊತೆಗೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ, ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ ಜೀವನ ಬದುಕಾಗಲಾರದು...ಆಗ ಅದು ಬಹುಶಃ ಕೇವಲ ಉಸಿರಾಡುವ, ಭಾವಗಳನೇ ಮರೆತ ಗೊಂದಲದ ಗೂಡಾಗಬಹುದು... ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಪದಗಳ ಹಾಡಾಗಬಹುದು... ತಂತಿ ಮುರಿದ ವೀಣೆಯಾಗಬಹುದು.... 

                ಜೀವನದ ಕೆಲ ಮಜಲುಗಳಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ತಮ್ಮತನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಸಂದರ್ಭಗಳಿಗೆ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಮೂರು ಪಾತ್ರಗಳ ಕಥೆ ನಾಟಕದ ಜೀವಾಳ. ಬಲು ಭಾವುಕ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನೂ ಹಾಸ್ಯದ ತುಸು ಲೇಪನ ಮಾಡಿ ಹೇಳುವ ಪುಟ್ಟಮ್ಮಜ್ಜಿ, ಅರೆಹುಚ್ಚಿಯಾದರೂ ತನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ಇತರರಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಸಲಹೆ ನೀಡುವ ಅಕ್ಕು, ಪ್ರತಿ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ತನಗೆ ಸರಿ ಕಂಡಿದ್ದನ್ನೇ ಮಾಡುವ ದಿಟ್ಟ ಅಮ್ಮಚ್ಚಿಯ ಪಾತ್ರಗಳು ವೀಕ್ಷಕರ ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಾಗುವುದಂತೂ ನಿಜ!...ತುಂಬಿದ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು, ವಿಭಿನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ವಿಭಿನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು, ಎಳೆಯರ ಮುಗ್ಧತೆ, ಹರೆಯದ ಹುಡುಗಿಯರ ಭಾವನೆಗಳು, ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತೆ ಮನೆ ಮಾಡಿರುವ ದೊಡ್ಡವರ (?) ಸ್ವಾರ್ಥ...ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಾಟಕ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ, ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಅಭಿನಯವೂ ಸಹಜವೆನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪಕ್ವ. ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸಾಲುಗಳಂತೂ ಅದ್ಭುತ !... ಕೆಲ ಹೂಗಳು ಅರಳುವುದೇ ಬಾಡಲೆಂದು... ಕೆಲ ಹೂಗಳು ಶವದ ಮೇಲೆ ಹಾಕಲೆಂದು... ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ಮನ ಕಲಕುವಂತಹ ಸಾಲುಗಳು... 

                     ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಘಟನೆಗಳೇ ಏನೋ ಎಂಬಷ್ಟು ಮನಕ್ಕೆ ತಾಕುವ ಕುಂದಾಪುರ ಕನ್ನಡದ ಸೊಗಡು "ಅಕ್ಕು" ವಿನ ಮೆರುಗನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ್ದಂತೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ...ಪ್ರತಿ ಸನ್ನಿವೇಶ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಾಗಲೂ ಮನದಲಿ ಹತ್ತು ಹಲವು ಅಪೂರ್ಣ ಭಾವನೆಗಳ ಜನನ...ಕೆಲ ವಾಕ್ಯಗಳ ಮನನ...ಅರೆಕ್ಷಣದ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುವ ಭೂತದ (ಭೂತಕಾಲದ) ಮರಣ... ನೋಡುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಕುತೂಹಲ ಕೆರಳಿಸುವ "ಅಕ್ಕು" ನಾಟಕದ ಅಂತ್ಯ ವಿಭಿನ್ನ ಹಾಗೂ ವಿಶಿಷ್ಟ...ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಸಾಲುಗಳಂತೂ ಅದ್ಭುತ !... ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ವೈದೇಹಿಯವರ ಕಥೆಯ ಪಾತ್ರಗಳು ರಂಗಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದ್ದು ನೋಡುಗರ ಕಣ್ಮನ ತಂಪಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ನಾಟಕದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೇನೇ ಚೆನ್ನ. ಮತ್ಯಾಕೆ ತಡ?... ಬೇಗನೇ ಹೋಗಿ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ.... :) :) 

 - R. R. B.

ಶನಿವಾರ, ಜುಲೈ 22, 2017

The day when everything went WRONG!...

                  A sunny morning. I came from home after the burial of my beloved grand father. I was very sad because I lost a wonderful person in my life. I came back with a half heart as I got a call from my office saying " You have to come immediately ". The journey from my hometown to room was very different from other times. I was totally down. After reaching my room I took bath and prayed to Jesus. My heart was saying " You are going to get another bad news soon... " I closed my eyes and stopped my thinking and came to office. 

                  Alas!....I had another bad news waiting for me. I was removed from my job as our process got closed. The company people fired me without giving a minimum period notice !! Not only me, 20 others who are in the same process. Everybody were in shock. We had a rumors that our process is going to close soon. But our 'The great Process Manager' didn't respond to our queries properly. Uff... I came back from my world of thoughts and returned to room.

              I was depressed and slowly opened my cupboard to get my lucky ring. I searched a lot but I didn't find my " Lucky ring " I started calling that as lucky ring when my mom gifted that to me. Now I lost that too.... I have lost my Daada, I have lost my job and now, the lucky ring which my mother presented me one week before her death..... Oops.. I think nothing will be with me till the end. I cried and cried... Only my pillow know my situation. So many thoughts were coming to mind. 

                  Suddenly I came in front of window with tears in my eyes. I started looking down from the window. The road and that line of shops were looking like life and difficulties to me. So without difficulties, without tears life can't move. To reach a destination, we have to suffer frustration first. To create a History we should do some Mystery.... May be I am an introvert. I won't talk to people. But I thinks a lot.... To find the real 'ME'...My eyes were stopped producing tears. I came in front of a mirror to see my face. I was looking totally different. Every time while looking at the mirror I feel happy because of my outer beauty. Now I am not.... This time I tried to look at my soul.... Am I strong enough to face these situations? Can I move on?..... Something came into my mind. I thanked Jesus from the bottom of my heart. I came back to room and laid down on my bed. 

           Stomach remembered me that I didn't had anything since morning. I got up. I was about to take my plate... At that time another plate fallen down from the table. The plate became so many pieces of glass. Exactly at that time my roommate came and she screamed, " Hey you have broken my new...." I stopped her words. I smiled at her and said, " I will get a new one for you ". 

- R.R.B.

ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲಿ ಕಾಲೇಜ್ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್...

                           ' ಕಾಲೇಜ್ ' ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಏನೋ ಒಂಥರಾ ಖುಷಿ, ಕುತೂಹಲ, ತಳಮಳ, ಒಂಥರಾ ಉಲ್ಲಾಸ, ಉತ್ಸಾಹ, ಮನದಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಭಾವಗಳ ತೇರಿನ ಅನಾವರಣ.... ಹೌದು, ಕಾಲೇಜ್ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ನ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮಿನ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಬೋರ್ಡಿನವರೆಗಿನ ಪ್ರತಿ ಅಣು ಅಣುವೂ ಲಕ್ಷ - ಲಕ್ಷ ನವಿರಾದ ಭಾವನೆಗಳ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನೇ ಧರಿಸಿದೆ. ಗಾರ್ಡನ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಕಾರಂಜಿಯಿಂದ ಸೆಮಿನಾರ್ ಹಾಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಕುರ್ಚಿಗಳೂ ತಮ್ಮ ಮೌನದಲ್ಲೇ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಹರೆಯದ ಭಾವಗಳ ಹರಿವಿಗೆ ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತವೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಕಾಲೇಜ್ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಅನುಭಾವಗಳಿಗೆ ಹೊಸಭಾಷ್ಯ ಬರೆಯುತ್ತ ಕೂತಿದೆ. ಬರೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ - ವರ್ಷ ವರ್ಷ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಅಧ್ಯಾಪಕರು ಬದಲಾದರೂ, ಆಧುನಿಕತೆಯ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಕಾಲಚಕ್ರ ಉರುಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರೂ...... 

                         ಕಾಲೇಜ್ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಹಲವು ಭಾವದ ಹೊಂಬಾಳೆಗಳ ಆಗರ, ಸಾವಿರಾರು ಸವಿ ಕನಸುಗಳ ಸಾಗರ.. ಕಾಲೇಜು ಸೇರಿದ ಮೊದಲ ದಿನದ ವಿನೂತನ ಅನುಭವ, ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಬಂದು ಕುಡಿದ ಬೈಟು ಕಾಫಿ / ಟೀ, ನಾಲ್ಕೈದು ಜನರ ನಡುವೆ ಶೇರ್ ಆಗುವ ಒಂದು ಪ್ಲೇಟ್ ಪಾನಿಪುರಿ, ಮಸಾಲಪುರಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟ, ಬಿಡುವಿದ್ದಾಗ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೇ ಕುಳಿತು ಹೊಡೆದ ಹರಟೆ, ಆಗಾಗ ನಡೆಸುವ ಬರ್ತಡೇ ಪಾರ್ಟಿ - ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ನ ಕುರ್ಚಿ, ಟೇಬಲ್ಲುಗಳು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಪ್ಲೇಟು, ಲೋಟಗಳೇ ವೀಕ್ಷಕರಾಗುತ್ತವೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಟ್ರಿಕ್ಟಾಗಿರೋ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಾದರೆ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರ ಭೇಟಿಗೆ, ಪ್ರೇಮ ನಿವೇದನೆಗೆ ಕ್ಯಾಂಟೀನೇ ಮಧ್ಯವರ್ತಿ. ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಕೆ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪತ್ರಗಳ ವ್ಯವಹಾರ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ನ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ! ಈಗಾದರೋ ಒಂದು ವಾಟ್ಸಪ್ ಸಂದೇಶದಲ್ಲೇ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ನಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಫಿಕ್ಸ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ... ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ' ಬೋರಿಂಗ್ ' ಎನಿಸುವ ತರಗತಿಗಳು, ಲೆಕ್ಚರರ್ ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸವಿಸ್ತಾರವಾದ ವಿಮರ್ಷೆ ನಡೆಯುವುದು ಇಲ್ಲೇ ! ಯಾವುದೋ ಕಾಂಪಿಟೇಷನ್ನೋ, ಸೆಮಿನಾರೋ ಇದ್ದರೆ ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ನೀಲಿ ನಕ್ಷೆ ತಯಾರಾಗುವುದು ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ನ ಮೂಲೆಯ ಯಾವುದೋ ಮೇಜಿನ ಮುಂದೆಯೇ ! ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಾಗಿರದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರು ಎರಡೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲೇ !.. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ತುಂತುರು ಹನಿಗಳು ಇಳೆಗಿಳಿಯುವಾಗ ಐಸ್ ಕ್ರೀಂ ತಿನ್ನುವ ಮನಸಾದಾಗ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಕರೆದಂತೆ ಭಾಸ.. ಬರೀ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಷ್ಟೇ ತುಂಬಿರುವಾಗ ಗೆಜ್ಜೆ ಕಟ್ಟಿದ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯಂತೆ ಸದ್ದು ಮಾಡುವ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೌನಗೌರಿಯ ಮಾರುವೇಷ ಧರಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರನ್ಸಿಪಾಲರು ಬಂದರಂತೂ ಪ್ಲೇಟು ಲೋಟಗಳೂ ಬಾಯ್ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತವೆ. ಬಹುಶಃ ತಮ್ಮ ಯಾವ ಗುಟ್ಟೂ ರಟ್ಟಾಗದಿರಲಿ ಎಂದಿರಬಹುದೇನೋ..... 

                       ಕಾಲೇಜ್ ಕ್ಯಾಂಟೀನನ್ನು ಬೇರೆ ಹೋಟೆಲ್ ಗಳಂತೆ ಕೇವಲ ಉಪಹಾರ ಗೃಹದಂತೆ ಕಾಣುವುದು ಒಂಥರಾ ಅಪರಾಧವೇನೋ ಎನಿಸುವಷ್ಟು ಅದು ಯುವ ಮನಗಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ' ಬಿಡುವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇತ್ತ ಬಾ..' ಎಂದು ತನ್ನ ಮೌನದ ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ಕರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹುಡುಗಿಯರ ತರಹೇವಾರಿ ಹರಟೆಗಳು, ಹುಡುಗರ ತರಲೆ ತುಂಟಾಟಗಳು ಎಂದರೆ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಬಿಲ್ ಕೊಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚೇ.. ಕೆಲವು ಖಾಯಂ ಗಿರಾಕಿಗಳಿಗಂತೂ ಆತ ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧ ಇಲ್ಲದೆಯೇ ಅಣ್ಣನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಬಾಂಧವ್ಯ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಬೆಳೆದು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. " ಆ ಮ್ಯಾಮ್ ಅಂತೂ ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಬೈತಾನೇ ಇರ್ತಾರೆ ಕಣೇ. ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಸಾಕಾಯ್ತು. " , " ಹೋಗ್ಲಿಬಿಡೇ, ಅವ್ರು ಬೈತಾರೆ ಅಂತ ಯಾರಾದ್ರೂ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡ್ದೇ ಸೈಲೆಂಟಾಗಿ ಕೂರ್ತಾರಾ? " , " ಇವತ್ತು ಇಂಡಿಯಾ - ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮ್ಯಚ್ ಇದೆ ಮಗಾ.. ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ದೇ ನೋಡ್ಬೇಕು. " , " ಹೌದು. ಇವತ್ತಿಡೀ ನಮ್ಮನೆ ಟಿ.ವಿ. ರಿಮೋಟ್ ಗೆ ನಾನೇ ವಾರಸ್ದಾರ..." ಎಂಬಂತಹ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ನ ಗೋಡೆಗಳು, ಸೂರುಗಳು ಕದ್ದು ಕೇಳುವ ಕಿವಿಯಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಗುಟ್ಟನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದ ಆಪ್ತರಾಗುತ್ತವೆ. ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ನಲ್ಲಿ ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆ ತಣಿಸಲು ಹೇಗೆ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸುಗಳಿವೆಯೋ ಹಾಗೇ ಮನದ ಭಾವಗಳ ಅಬ್ಬರವನ್ನಿಳಿಸಲು ಜಾಗವಿದೆ. ಯಾಕೋ ಮನಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರಾಗಿದ್ದರೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಕೂತು ನಿಟ್ಟುಸಿರುಬಿಡಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೇ ಒಬ್ಬರೇ ಕುಳಿತರೆ ಗೆಳೆಯರು ಬಂದು ಕಾಡಿಸುವ ಸವಿಯಾದ ಅಪಾಯವೂ ಇದೆ..ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದೇ ಉಳಿದ ಭಾವಜೇನಿನ ಹಂಚಿಕೆಗೆ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಅತಿ ಪ್ರಶಸ್ತ ತಾಣ !.... 

                           ವರ್ಷ ಮುಗಿದು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಬಂದಾಗ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ನ ಹವಾ ತುಸು ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದು ಹೊರಬಂದ ನಂತರ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ಗದ್ದಲವನ್ನು ಹೊದ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆಡುವ ಯಾವ ಮಾತುಗಳಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕದ ಲೇಪನವಿಲ್ಲ, ಸರಿ - ತಪ್ಪುಗಳ ಅನುಪಾತವಿಲ್ಲ, ಯಾರೇನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಯೋ ಎಂಬ ಮುಜುಗರದ ಮುಖವಾಡವಿಲ್ಲ... ಮನದೊಳಗೆ ಹುದುಗಿರುವ ಭಾವಗಳ ಪ್ರಸವಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತ ವೇದಿಕೆ ಕಾಲೇಜ್ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್... ಅಲ್ಲಿರುವ ವಸ್ತುಗಳು ನಿರ್ಜೀವವಾದರೂ ಅಲ್ಲಿನ ಜೀವಂತಿಕೆಗೆ ಬಹುಕಾಲ ಬಾಳುವ ಅಗಾಧ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಕಾಲೇಜ್ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ವರ್ಣನೆಗೆ ಸಿಗದ ಏನೋ ಇದೆ. ಮತ್ತದು ಯುವಮನಗಳಿಗೆ ತುಂಬ ಸನಿಹ.. ಕಾಲೇಜು ಲೈಫಿನ ನೆನಪಿನ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟು ಓದಲು ಕುಳಿತರೆ ಕಾಲೇಜ್ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಅದರಲ್ಲೊಂದು ಮುದ್ದಾದ ಅಧ್ಯಾಯ !.... 

 - R. R. B.

ಕಂಪೆನಿಗಳ ಮಸೂದೆ 2013

ಭಾರತೀಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಮಸೂದೆ 2013 ನಿಮಗೆಷ್ಟು ಗೊತ್ತು?.... 

                    ನಾವು ಪ್ರತಿದಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತೇವೆ. ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬೇರೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಲೇಬೇಕು. ಅಂತೆಯೇ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕಂಪೆನಿಗಳಿವೆ. ನಮ್ಮ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೇ ಐದು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿ ಕಂಪೆನಿಗಳಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೆಲವು ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ಅದೇ ಭಾರತೀಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಮಸೂದೆ (Indian Companies Act). ಮೊದಲಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಮಸೂದೆ 1956 ಹಲವು ವಿರೋದಾಭಾಸಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಅದರಲ್ಲಿನ ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳು ಕ್ಲಿಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿ ಉದ್ಯಮಿಗಳಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ ಭಾರತೀಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಮಸೂದೆ 2013 (Indian Companies Act 2013) ಜಾರಿಗೆ ಬಂತು. ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೊಂದು ಹೊಸ ಸಂಚಲನವನ್ನೇ ಮೂಡಿಸಿತು. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಮಾಹಿತಿಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ..... 

                           ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿನ ಅರ್ಥ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಆಗುವ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಅರ್ಥ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಹಳೆಯ ಮಸೂದೆಯನ್ನು ಬದಲು ಮಾಡಲು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಅಗಸ್ಟ್ 30, 2013ರಂದು ಈ ಮಸೂದೆ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ಬಂತು. ಹಳೆಯ ಮಸೂದೆಯಲ್ಲಿದ್ದ 700 ಸೆಕ್ಷನ್ ಗಳನ್ನು 470ಕ್ಕೆ ತಗ್ಗಿಸಲಾಯಿತು. ಪ್ರಸ್ತುತ ಮಸೂದೆಯಲ್ಲಿ 29 ಅಧ್ಯಾಯಗಳು, 7 ಶೆಡ್ಯೂಲ್ ಗಳಿವೆ. 

                      ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ಎಲ್ಲ ಉದ್ಯಮಕ್ಕೂ ಕಂಪೆನಿ ಎಂದುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಈ ಮಸೂದೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಯಾವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಈ ಮಸೂದೆಯಡಿ (ಹಳೆಯ ಅಥವಾ ಹೊಸ) ನೋಂದಣಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆಯೋ ಅವು ಮಾತ್ರ ಕಂಪೆನಿಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗ ಕಂಪೆನಿಯು ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಆಗುತ್ತದೆಯೋ ಆಗ ಅದು ಕಾನೂನಿನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. 

          ಈ ಕಂಪೆನಿಗಳನ್ನು ಹಲವಾರು ವಿಧವಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಬಹುದು. ಅವುಗಳೆಂದರೆ - ೧. ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಆಧಾರಿತವಾಗಿ - 1. ಸೀಮಿತ ಪಾಲಿನ ಕಂಪೆನಿ (Company Limited by shares) 2.ಸೀಮಿತ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಕಂಪೆನಿ (Company limited by guarantee) 3.ಅನಿಯಮಿತ ಕಂಪೆನಿ (Unlimited company) ೨. ಸದಸ್ಯರ ಆಧಾರಿತವಾಗಿ 1. ಏಕೈಕ ನಿರ್ದೇಶಕ ಕಂಪೆನಿ (One Person Company) 2. ಖಾಸಗಿ ಕಂಪೆನಿ (Private Company) 3. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಂಪೆನಿ (Public Company) ೩. ನಿಯಂತ್ರಣದ ಆಧಾರಿತವಾಗಿ - 1. ಹಿಡುವಳಿ ಮತ್ತು ಅಂಗಸಂಸ್ಥೆ (Holding and Subsidiary Company) 2. ಸಹಾಯಕ ಕಂಪೆನಿ (Associate Company) ೪. ಬಂಡವಾಳದ ಆಧಾರಿತವಾಗಿ - 1.ದಾಖಲಿತ ಕಂಪೆನಿ (Listed Company) 2. ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡದ ಕಂಪೆನಿ (Unlisted Company) ಇನ್ನೂ ಸರ್ಕಾರಿ ಕಂಪೆನಿ, ವಿದೇಶಿ ಕಂಪೆನಿ...ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ವಿಧದ ಕಂಪೆನಿಗಳಿವೆ. 

                       ಯಾವುದೇ ಕಂಪೆನಿ ಮೊದಲು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ರಿಜಿಸ್ಟ್ರಾರ್ ಆಫ್ ಕಂಪನೀಸ್ ನೊಂದಿಗೆ ದಾಖಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆಗ ಅದು CIN (Corporate Identity Number) ಎಂಬ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಪ್ರತಿ ಕಂಪೆನಿಗೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಕಂಪೆನಿಗಳು MOA (Memorandum of Association) ಹಾಗೂ AOA (Articles of Association) ಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇವೆರಡೂ ಕಂಪೆನಿಯ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ದಾಖಲೆಗಳು. ಸಂಸ್ಥೆಯ ಬೆನ್ನೆಲುಬೆಂದರೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಇವನ್ನು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಲ್ಲಿ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಕೂಡ ಮಾಡಬಹುದು. ಕಂಪೆನಿಗಳು ಆರಂಭಗೊಳ್ಳುವ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ನೀಡುವ ವಿವರಣಪತ್ರ (Prospectus) ಹೇಗಿರಬೇಕು, ಏನನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರಬೇಕು, ಯಾವ ನಿಗದಿತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಂಚಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಮಸೂದೆ ಹೇಳುವುದಲ್ಲದೇ ಅದರಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ದೋಷಗಳಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾದವರಿಗೆ ನೀಡುವ ಶಿಕ್ಷೆ (Criminal Liability Sec 34, Civil Liability Sec 35) ಯನ್ನೂ ಸಹ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಕಂಪೆನಿಯು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಶೇರುಗಳನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಹಂಚಿರುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದರ ಅಧಿಕಾರಯುತ ಬಂಡವಾಳ (Authorised Capital) ವನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಲು ಬಯಸಿದರೆ ಅದು ತನ್ನದೇ ಶೇರುಗಳನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯಬಹುದು. ಇದಕ್ಕೆ ' Buy back ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ಕಂಪೆನಿಯು ಅನೇಕ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ಆ ನಿಯಮಗಳೆಲ್ಲವನ್ನು ಈ ಮಸೂದೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ ಶೇರುಗಳನ್ನು ಸ್ಟಾಕುಗಳಾಗಿ ಅಥವಾ ಸ್ಟಾಕುಗಳನ್ನು ಶೇರುಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾದ ಕ್ರಮಗಳೂ ಈ ಮಸೂದೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ಹಾಗೂ ನಿಖರವಾಗಿದೆ. ಕಂಪೆನಿಗಳು ನೀಡುವ ಬೋನಸ್ ಶೇರುಗಳು, ಸಾಲಪತ್ರ (Debentures) ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರವಾದ ಮಾಹಿತಿಯೂ ಇದರಲ್ಲಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಕೆಲವು ದಾಖಲೆ ಅಥವಾ ಕಾಗದಪತ್ರಗಳನ್ನು ಕಾಪಿಡಬೇಕು. ಅದರ ಬಗೆಗಿನ ನಿಬಂಧನೆಗಳನ್ನೂ ಮಸೂದೆಯಲ್ಲಿ (Sec 88 to 91 and Sec 94 to 95) ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. 

                         ಪ್ರತಿ ಕಂಪೆನಿಯೂ ತನ್ನ ವಾರ್ಷಿಕ ಆದಾಯದ ವರದಿಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ತಯಾರಿಸಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಪರಿಶೋಧನಾಧಿಕಾರಿ (Chartered Accountant) ಬಳಿ ಆಡಿಟ್ ಮಾಡಿಸಬೇಕು. ಜೊತೆಗೆ 10 ವರ್ಷದ ನಂತರ ತನ್ನ ಆಡಿಟರ್ ಗಳನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಬದಲಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಏರ್ಪಡಿಸುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಭೆ (General Meeting), ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಸಭೆ (Extra ordinary Meeting) ಗಳ ವಿಧಾನ, ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದ ನಿಯಮಗಳು, ಎರಡು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಭೆಗಳ ನಡುವಿನ ಗರಿಷ್ಠ ಕಾಲಾವಧಿ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲದರ ಕುರಿತು ಈ ಮಸೂದೆ ಮಾಹಿತಿ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಷೇರುಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ನೋಂದಣಿಯಾದಾಗ ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದ ಸೆಬಿ (Securities and Exchange Board of India)ಯ ನಿಯಮಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ. 

                ಭಾರತೀಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಕಾಯ್ದೆ 2013 ರ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಅಂಶವೆಂದರೆ ' ಏಕೈಕ ನಿರ್ದೇಶಕ ಕಂಪೆನಿ' (One Person Company) ಯ ಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ್ದು. ಹಳೆಯ ಕಾಯ್ದೆಯಡಿ ಇದ್ದ ಕನಿಷ್ಠ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಮಿತಿ ಎರಡು. ಆದರೆ ಹೊಸ ಕಾಯ್ದೆಯಡಿ ಓರ್ವ ನಿರ್ದೇಶಕನಿದ್ದರೂ ಆತ ಕಂಪೆನಿ ಆರಂಭಿಸಬಹುದು. ಪಾಲುದಾರಿಕೆ ಸಂಸ್ಥೆ(Partnership Firms) ಮತ್ತು ಕಂಪೆನಿ - ಇವೆರಡರ ಉತ್ತಮ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಏಕೈಕ ನಿರ್ದೇಶಕ ಕಂಪೆನಿ ಒಂದು ಹೊಸ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೇ ಸರಿ. 

                ಇದಲ್ಲದೇ ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ (Corporate Social Responsibility , in short CSR) ಇನ್ನೊಂದು ನವಿರಾದ ಕಲ್ಪನೆ. ಇದರಂತೆ 5 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ನಿವ್ವಳ ಲಾಭ (Net profit) ಇರುವ ಅಥವಾ 1000 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ವಹಿವಾಟು (Turnover) ನಡೆಸುವ ಅಥವಾ 500 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ನಿವ್ವಳ ಮೌಲ್ಯ (Net worth) ಇರುವ ಕಂಪೆನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಲಾಭದಲ್ಲಿ 2 ಶೇಕಡರಷ್ಟು ಸಮಾಜದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಬಳಸಬೇಕು. ಇದರಿಂದ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಬೆಳೆಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಸಮಾಜದ ಉದ್ಧಾರವೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಮೈಕ್ರೋಸಾಫ್ಟ್, ಗೂಗಲ್, ಐ.ಟಿ‌.ಸಿ., ಏಪಲ್, ಸೋನಿ ಇವೆಲ್ಲ ಕಾರ್ಪೋರೆಟ್ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡ ಕಂಪೆನಿಗಳು. ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ನೋಟ್ ಬುಕ್ ಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿ ನೋಟ್ ಬುಕ್ ನ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇದರ ಮಾರಾಟದಿಂದ ಬರುವ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಬಡಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತೇವೆಂದಿರುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಕೊಳ್ಳಲು ನಮಗೂ ಹೆಮ್ಮೆಯೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸ್ವಾಮಿಕಾರ್ಯವೂ ಆಯ್ತು. ಸ್ವಕಾರ್ಯವೂ ಆದಂತಾಯ್ತು. ಕಂಪೆನಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಎಲ್ಲ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು, ವಹಿವಾಟುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಮಾಡಿದ ಕಾನೂನು ಭಾರತೀಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಮಸೂದೆ 2013. ಏನೇ ಆದರೂ ಇದು ಉದ್ಯಮ ಸ್ನೇಹೀ ಕಾಯ್ದೆ. ಇದರ ಪ್ರಯೋಜನಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಕಂಪೆನಿಗಳು ಮುಂದಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇದರ ಮುಖ್ಯ ಧನಾತ್ಮಕ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಸರಳತೆ ಮತ್ತು ನಿಖರತೆ. ಈ ಮಸೂದೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಿದಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಖಚಿತ. ಭಾರತದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಸ ಛಾಪನ್ನೇ ಮೂಡಿಸಿದ ಮಸೂದೆಯಿದು. 

                  ಇದರಲ್ಲಿ ದೋಷಗಳೇ ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಇಲ್ಲೂ ಹಲವು ಹುಳುಕುಗಳಿವೆ. 
 1. ಈ ಮಸೂದೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಕಂಪೆನಿಯು ಮೂರನೆಯ ಒಂದು ಭಾಗದಷ್ಟು ಸ್ವತಂತ್ರ ನಿರ್ದೇಶಕ (Independent Director) ರನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಒಳಿತೆನಿಸಿದರೂ ಇಲ್ಲಿ ತೊಂದರೆಗಳಿವೆ. ಪ್ರವರ್ತಕರಿಂದಲೇ (Promoters) ನೇಮಿಸಲ್ಪಡುವ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ ? ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ, ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದವರನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರವರ್ತಕರು ತಮ್ಮ ಕಂಪೆನಿಯ ಡೈರೆಕ್ಟರ್ ಆಗಿ ನೇಮಿಸುತ್ತಾರೆಯೇ? ಜೊತೆಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಲು ಹಲವಾರು ಯೋಗ್ತತೆಗಳಿರಬೇಕು. ಅವೆಲ್ಲವೂ ಇದ್ದರೂ ಅವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಂತರ ಸಾಮಾನ್ಯರಾದವರಾರೂ ಆ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. 
2. ಕಾರ್ಪೋರೆಟ್ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಪ್ರಕಾರ 2 ಶೇಕಡ ಎಂದರೂ " ಕಾರ್ಪೋರೆಟ್ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ " ಎಂದರೇನೆಂದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಮಸೂದೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಹಲವಾರು ಕಂಪೆನಿಗಳು (ONGC ಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ) ಅಷ್ಟು ಮೊತ್ತವನ್ನು ಖರ್ಚುಮಾಡಿಲ್ಲ. 
3. ಇದು ವಿಪರೀತ ಆಡಳಿತಶಾಹಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ಮಸೂದೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಎಲ್ಲ ನಿರ್ದೇಶಕರೂ DIN (Director Identification Number)ನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು. ಇದು PAN (Permanent Account Number) ನಂತೆಯೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಸರ್ಕಾರದ ಹದ್ದಿನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬೀಳುವುದು ಯಾರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. 
4. ಲಿಂಗಸಮಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಲು ಕಂಪೆನಿಯ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಯಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಮಹಿಳಾ ನಿರ್ದೇಶಕಿಯ ನೇಮಕ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿದೆ. ಇದು ಒಳ್ಳೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೇ ಸರಿ. ಆದರೆ ಅಂತಹ ನಿರ್ದೇಶಕತ್ವಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯ ಮಹಿಳೆಯರು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಹು ವಿರಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆಂಬುದು ವಿಷಾದನೀಯ ಸಂಗತಿ. 

                 ಭಾರತೀಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಮಸೂದೆ 2013 ತನ್ನದೇ ಆದ ಇತಿ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಆದರೂ ನಿಬಂಧನೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟುಗೊಳಿಸಿ ಬೇನಾಮಿ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ತಡೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಹಳೆಯ ಮಸೂದೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಲವಾರು ಸಂಗತಿಗಳ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣವಿದೆ. ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಇದು ಒಂದು ಹೊಸ ಬದಲಾವಣೆ ತರಬಲ್ಲ ಮಸೂದೆಯಾಗಿದೆ. ಲೋಪ ದೋಷಗಳು, ಕುಂದು ಕೊರತೆಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಎಂಬುದು ತಲುಪಲಾಗದ ಗಮ್ಯ. ಅದರತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬಹುದಷ್ಟೇ... 

- R. R. B.

ನೆನಪುಗಳ ಬುತ್ತಿಯಿಂದ..

                                   ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲಿ ನವಿರಾದ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸಿದ ಕಾಲವದು. ಕಪಟತೆಯ ವಾಸನೆಯೂ ಸೋಕದ ಮುಗ್ಧ ಮನಗಳ ಕಾಲ. ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಎದೆಗಪ್ಪಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ..ಅಂಬೆಗಾಲಿಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗಿನಿಂದ ' ಪ್ರೌಢತೆ'ಯ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುವವರೆಗಿನ ಕಾಲ.... 

                ಯಾವ ನೋವು - ಚಿಂತೆಗಳಿಲ್ಲದೇ ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಹಾಯಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೆವಳುತ್ತ ಅಕ್ಕನದೋ ಇಲ್ಲಾ ಅಣ್ಣನದೋ ಪುಸ್ತಕದ ಹಾಳೆ ಹರಿದು ಕಿಲಕಿಲನೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದ ಘಳಿಗೆ, ಮನೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿ ಹೊರಳಾಡಿ, ಮಣ್ಣಿನ ಘಮ ಹೀರುತ್ತ ತುಸು ತುಸುವೇ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಸಮಯ, ಮೂರು ಗಾಲಿಗಳ ಸೈಕಲ್ ಓಡಿಸುವಾಗ ಏನೋ ಸಾಧಿಸಿದ ಸಂಭ್ರಮ, ಕೆಲದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಅಂಗನವಾಡಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹಬ್ಬ, ಅಲ್ಲಿ ದಿನವಿಡೀ ಆಟವಾಡಿ ನೆಪಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಒಂದೆರಡು ಹಾಡು ಕಲಿತು, ಕೊಡುವ ಚಿತ್ರಾನ್ನವನ್ನೋ, ಉಂಡೆಯನ್ನೋ ತಿಂದು, ಕುಣಿಯುತ್ತ ಮನೆಗೆ ಬರುವುದು, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಯರ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಡಲಲ್ಲಿ ತೇಲಿಹೋಗುವ ಅನುಭವ, ಕತೆ ಕೇಳುವ ಪರ್ವ, ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಶಾಲೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ ವಿಭಿನ್ನ, ವಿಶಿಷ್ಟ, ವಿನೂತನ ಕ್ಷಣ , ಮೊದಲ ಗುರುಗಳು, ಮೊದಲ ಪಾಠ, ಮೊದಲ ಸ್ನೇಹದ ಸವಿ... 
         
           ಹುಡುಗ - ಹುಡುಗಿ ಎಂಬ ಭೇದವಿಲ್ಲದೇ ಸಣ್ಣ ಬಳಪಕ್ಕೋ, ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೋ ಕಿತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಲ್ಯದ ರಸನಿಮಿಷಗಳು, ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರವಿದ್ದರೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಯೋಗ, ವ್ಯಾಯಾಮದ ತರಗತಿಗಳು, ಚಾತಕಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ಸಂಜೆ ಆಟಕ್ಕೆ ಬಿಡುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಜೀವಗಳು, ಶಾಲೆಯ ಪುಟ್ಟ ಅಂಗಳದಲ್ಲೇ ಲಗೋರಿಯೋ, ಖೋಖೋವೋ ಆಡಿ ನಲಿದಾಡುವ ಖುಷಿ, ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಅಗಸ್ಟ್ 15ಕ್ಕೋ, ಜನವರಿ 26ಕ್ಕೋ ಕಾಯುವುದು, ಊರ ತುಂಬ ಘೋಷಣೆ ಕೂಗುತ್ತ ಜಾಥಾ ಹೋಗಿ, ಧೂಳೆಬ್ಬಿಸಿ ಬರುವ ಸಂಭ್ರಮ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ಚಾಕಲೇಟಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಸರಳ ಮನಗಳು... 

                      ಸಂಜೆ ಶಾಲೆ ಮುಗಿಸಿ ನೇರವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ದಿನಗಳೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ. ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಹುಣಸೇಮರದಿಂದ ಹುಣಸೇಕಾಯಿ ಕಿತ್ತುಕೊಡಲು ಹುಡುಗರನ್ನು ಪೀಡಿಸುವುದು, ಅತ್ತ ಅವರು ಮರಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆಯುತ್ತ ನಿಂತರೆ ಇತ್ತ ನಮ್ಮದು ಪಕ್ಕದ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಿಳಿ ಮುಳ್ಳೇಹಣ್ಣು, ಕುಸುಮಾಲೆ ಹಣ್ಣು, ಕರಿಸೂಜಿ ಹಣ್ಣುಗಳ ಕೊಯ್ದು ತರುವ ಸಾಧನಾ ಕಾರ್ಯ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹಂಚಿ ತಿನ್ನುವ ಸುಸಮಯ, ಸೈಲೆಂಟಾಗಿ ಯಾರ್ಯಾರದೋ ಮನೆಯ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಮಾವಿನಹಣ್ಣು ಕದಿಯುವ ತುಂಟತನ, ಸಂಜೆ ಗದ್ದೆಯಂಚಿಗೆ ಹೋಗಿ ರೈಲು ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ನಾಣ್ಯವನ್ನಿಟ್ಟು, ರೈಲು ಹೋದಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಆ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ ತರುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಷಣ... 

                  ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಂತೂ ನಮ್ಮ ತರಲೆ - ತುಂಟಾಟಗಳು ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ !!... ಬೇಕೆಂದೇ ಮಳೆ ಬರುವಾಗ ಛತ್ರಿ ಇದ್ದರೂ ಬೀಳುವ ಹನಿಗಳೊಡನೆ ಪುಟ್ಟ ಜೀವಗಳ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಪೂರ್ತಿ ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ಮನೆ ತಲುಪುವ ತವಕ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಬೈಯ್ಯುವಾಗ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಂತು, ಅವರು ಅತ್ತ ಹೋದಾಕ್ಷಣ ಮುಖದಲ್ಲಿ ತಟ್ಟನೆ ಮೂಡುವ ಮುಗುಳ್ನಗೆ..., ಪುಸ್ತಕದ ಹಾಳೆಗಳಿಗಂತೂ ಆಗ ಕಾಗದದ ದೋಣಿಯ ರೂಪ... ಮಳೆ ನಿಂತ ಮೇಲೆ ರಸ್ತೆಯ ಹೊಂಡಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಾವು ಬಿಟ್ಟ ಕಾಗದದ ದೋಣಿಯ ಅವಶೇಷಗಳು... (ನಮ್ಮೂರ ರಸ್ತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಹೇಳುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಸ್ತುತ). ಕೆರೆಯ ನೀರಿಗೆ ಕಲ್ಲೆಸೆದು ಅದು ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ನೀರಮೇಲ್ಮೈಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಷಿಸಿ ಕಡೆಗೆ ಮುಳುಗಿದರೆ ಅದನ್ನೇ ದೊಡ್ಡ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆ ಎಂಬಂತೆ ಮೆರೆಯುವ ಆ ಘಳಿಗೆಗಳು, ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ತಿನ್ನಲೆಂದೇ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಲು ಪರಿತಪಿಸುವ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮನಗಳು, ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಅಂಗಿ ಹಾಕಿ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕ್ಷಣ.. 

            ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣಗಳೂ ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷಗಳೂ, ಪ್ರತಿ ಅನುಭವಗಳೂ ಅಮೋಘ, ಅದ್ಭುತ, ಅವರ್ಣನೀಯ... ಆ ಸುಂದರ ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ಹೇಳಲು ಪದಗಳೇ ಸಾಲದು...ಕೆಲವು ಸುಮಧುರ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗಬಾರದು. ಸುಮ್ಮನೆ ಹೃದಯ ತುಂಬಿ ಅನುಭವಿಸಬೇಕಷ್ಟೇ, ಆಸ್ವಾದಿಸಬೇಕಷ್ಟೇ...! 

 - R. R. B.

ಯುಗಾದಿ

ಶಿಶಿರದ ಕಹಿನೆನಪ ಅಳಿಸಿ ಹೊಸ ಹರುಷದ ಹೊಳೆಯ ಹರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಬಂತು ಯುಗಾದಿ - ವಸಂತದ ಆಗಮನದಿ... ಮನೆಗೂ-ಮನಕೂ ಕಟ್ಟುವ ಚಿಗುರ ತೋರಣ ಸಂಭ್ರಮದಿ ಕಲಸುವ - ಹೋಳಿಗೆಯ ಸಿಹಿ ಹೂ...